6 Nisan 2015 Pazartesi

replika samsung note 4,den islam bilgileri4

replika samsung note 4,den islam bilgileri4 bugün sizin icin replika samsung note 4 elinden gayreti gösterdi ve sizlere güzel yazılarını  sunarken replika samsung note 4 diyorki
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Şeyh Derviş’e yazmıştır.Noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah, bizim gibi müflisleri, imanın hakikati ile müşerref eylesin. Seyyidü’l-Mürselin hürmetine... O’na ve âline salâtların en tamamı, selâmların ekmeli.İnsanın yaratılmasından maksat, emredilen ibadetlerin eda edilmesi olduğu gibi, ibadetlerin edasından dahi maksat; İmanın hakikati olan yakin halini elde etmektir.Yüce Allah’ın şu emri:
Sana yakin gelinceye kadar Rabbma ibadet et.”(15/99)

Anlatılan manaya bir işaret olması mümkündür. Zira ayet-i kerimenin (Arapça aslında) geçen;
“Hatta” lâfzı gaye için olduğu gibi, illet (sebeb) için de olur. Bu duruma göre mana şudur:
“Sana yakin gelmesi için...”
Anlatılan duruma göre; İbadet öncesi yapılan iman suret olup, asıl imanın hakikati yakin olan imandır.
Bu mana üzerine Allahu Tealâ şöyle buyurdu:
“Ey iman edenler, iman ediniz...”(4/136)
Bu ayet-i kerimenin açık manası şu olabilir;
“Ey sureta iman etmiş olanlar, emredilen vazifelen yapmak suretiyle hakikaten iman ediniz.”
Velâyet halinden ibaret olan fena ve beka devletlerinin huşu
lünden asıl gaye, işte bu YAKIN halinin olmasıdır.
Fenafillah ve bekabillah lâfızlarından, anlatılanın dışında mana çıkarmayı murad edenler, yani: Halliyet ve mahalliyet (kulun Allah’a, Allah’ın kula gelmesi) vehmini doğuracak sözler söyleyenler, ilhada ve zındıklığa düşmüş olurlar.
Halin galebesi ve vaktin sekri olduğunda bir şeyler zuhura gelebilir; böyle bir şeyi sonradan bırakıp geçmek önceki sözden ve halden istiğfar etmek gerekir.
Tabakat meşayihinden İbrahim b. Şeyban şöyle dedi:
-Fena ve beka bilgileri, vahdaniyette ihlâs, ibadette sıhhat üzere devreder. Bunun dışında kalanlar: Zındıklık ve muğalata-dır.
O, bu sözleri doğru söylemiştir. Allah, sırrının kudsiyetini artırsın. Onun bu sözleri, istikametini anlatır.
Fenafillah, Yüce Hakkın razı olduğu şeyler içinde yok olmaktır. Seyr-i ilellah ve seyrifillah gibi manaları dahi bu kıyasla kabul etmek düşer.
Şu anlatacağımız bir husus kaldı:
Şeyh Meyanüllah Bahş salâh, takva hali ile muttasıf bir kimsedir. Kendisi ile irtibatlı birçok kimseler vardır. Maddelerden herhangi-bir maddeye ihtiyaç duyarsa... haline uygun teveccüh gösterileceği ümidi vardır.
MEVZUU: Yumuşak davranmaya teşvik edip sert davranmayı, hadis-i şerifler getirerek terk ettirmek.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Şeyh Zekeri-ya’nm oğlu Abdülkadir’e yazmıştır.
Allahu Tealâ’dan adalet merkezi üzerinde istikamet dileriz. Burada, vaaz, nasihat ve zikretme hususunda gelen Resulul
lah (sav) Efendimizin hadis-i şeriflerini anlatacağız. O hadis-j şeriflerin sahibi Resulullah Efendimize salâtların en faziletlisi, selâmların en üstünü...
Allahu Tealâ, bu hadis-i şeriflerin gereğince iş görmeyi müyesser eylesin.
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Allah refiktir; rıfkı sever. Rıfk (merhamet, şefkat, acıma duygusu) üzerine yaptığı ihsanı sertlik üzerine yapmaz. Hatta, bunun için yaptığı ihsanı, başkası için yapmaz.” (Müslim ve Mişkâtü’l-Mesabih)
Resulullah (sav) Efendimiz, Hazret-i Aişe’ye (ra) şöyle buyurdu:
“Rıfk ile muamele etmen gerekir. Bilhassa sert ve kötü sözden sakınmalısın. Her ne şeyde rıfk olursa, ona süs olur; her ne şeyden alınırsa o şeye de ar olur.” (Müslim ve Mişkâtü’l-Mesabih)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Rıfk ile muameleden mahrum olan, hayırdan mahrum olur.” (Müslim-Ahmed-Ebu Davud)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Sizin bana en sevimli geleniniz, huy itibarı ile en güzel olaninızdır.” (Buharî)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Rıfk ile muameleden yana kendisine bir haz ihsan edilen kimseye, dünya ve ahiretin hazzı verilmiştir.” (Mişkâtü’l-Mesabih)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Haya imandandır; iman ise, cennettedir. Hayasızlık cefadır; cefa ise, cehennemdedir.” (Ahmed-Tirmizî-Mişkâtü’l-Mesabih)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Hayasızca söz söyleyene Allah buğzeder.” (Tirmizî-MiŞ' kâtü’l-Mesabih)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Dikkat ediniz, size kendisinin ateşe haram olduğu, ateşin dahi kendisine haram olduğu kimseyi haber vereceğim: Sakin, yumuşak, cana yakın ve kolay gösterendir.” (Ahmed-Tirmizî-Mişkâtü’l-Mesabih-Taberanî)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Mü’min olan sakin, vakarlı ve yumuşak başlıdır. Misali, çekilen bir deve olabilir ki: Bir yere bağlansa inkiyad eder; taş üzerine çökertilmek istense çöker.” (Mişkâtü’l-Mesabih-Ahmed-Ebu Davud-Tirmizî)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Bir kimse, hırsını almaya güçlü iken öfkesini yutarsa, Al-lahu Tealâ, kıyamet günü onu halkın gözleri önünde davet eder; ta ki, gelip hurilerden hangisini beğenirse ala.” (Buha-ri-Ahmed-Tirmizî-Mişkât)
Bir kimse, Resulullah (sav) Efendimize gelip kendisine bir tavsiyede bulunmasını istedi; bunun üzerine Resulullah (sav) Efendimiz ona şöyle buyurdu:
“Öfkelenme.”
Aynı şekilde, birkaç kere bir tavsiyede bulunmasını istedi; Resulullah (sav) Efendimiz hepsinde şöyle buyurdu: “Öfkelenme.” (Buharî)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Dikkat ediniz, size cennet ehlini haber vereceğim. Zaif görülen, hor görülen, bir güçsüzdür ki, bir şeyin olması için Allah adına and içip söylese, Allah onun yeminini yerine getirir.
Dikkat ediniz, size cehennem ehlini haber vereceğim. Kaba, burnunun dikine giden ve büyüklük satandır.” (Buha-
rî)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Biriniz, ayakta iken öfkelenirse otursun; şayet üzerinden öfkesi gitmezse yatsın.” (Tirmizî-Ebu Davud-İbn-i Hibban) Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
bitkidir. Sarı veya kırmızı olur. Usaresi tıbda kullanılır.) balı boz. duğu gibi.” “Mişkâtü’l-Mesabih-Ebu Davud-Taberanî-İbni Asakir-Hakim Tirmizî)
Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Bir kimse, Allah için tevazu ederse, Allah onu yükseltir. Bu hali ile, kendine göre küçük olduğu halde, insanların ya-nında büyük olur.
Bir kimse, büyüklük satar da kibre kapılırsa Allah onu düşürür. Kendince büyük olsa da, halkın nazarında küçük düşer. Hatta insanlara göre o: Bir köpekten ve bir domuzdan daha ehvendir.” (Mişkâtü’l-Mesabih-Beyhakî-Ebu Nuaym) Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Bir kimse dilini korursa, Allah onun ayıbını kapatır. Bir kimse öfkesini tutarsa, kıyamet günü Allah ondan azabını alır. Bir kimse Allah’a özrünü beyan ederse (af dilerse) Allah onun özrünü kabul buyurur.” (Süyutî-Mişkâtü’l-Mesabih) Resulullah (sav) Efendimiz şöyle buyurdu:
“Bir kimsenin üzerinde, kardeşinin namustan veya başka bir şeyden yana bir hakkı varsa, dinarın ve dirhemin bulunmadığı gün gelmeden önce ondan helallik alsın. Oraya kaldıktan sonra, eğer salih bir ameli varsa, zulmettiği kadar ondan alınır. Hasenatı olmayınca, zulmettiği kimsenin sey-yieleri alınır, kendisine yüklenir.” (Buharı)
Resulullah (sav) Efendimiz ashabına şöyle sordu:
“Müflis kimdir; bilir misiniz?”
Şöyle dediler:
-Bize göre müflis, parası ve metaı olmayandır.
Bunun üzerine Resulullah (sav) Efendimiz şöyle anlattı: “Ümmetimden müflis odur ki, kıyamet günü namaz ve zekâtla gelir. Ama, bu arada sövdüğü şu kimse, dövdüğü bir başka kimse dahi gelir. Bunun üzerine kendisinin hasenatından şuna verilir; buna verilir. Üzerindeki haklar bitmeden, kendi hasenatı tükenirse, o zaman, onların hatalarından alınır, kendisine yüklenir. Daha sonra, cehenneme atı
Anlatıldığına göre, Muaviye (ra), Hazreti Aişe’ye (ra) bir mektup yazdı; bu mektubunda şöyle dedi:
-Bana tavsiye mahiyetinde bir mektup yaz, ama uzun olmasın.
Hazret-i Aişe şöyle yazdı;
-Selâm sana... Sonra... Resulullah’ın (sav) şöyle buyurduğunu dinledim;
“Bir kimse, insanlar darılsa dahi, Allah’ın rızasını kollarsa... insanların eziyetine karşı Allah ona yeter. Bir kimse, Allah’ı darıltarak insanların rızasını almaya kalkışırsa, Allah onu insanların eline bırakır.” Selâm sana. (Mişkâtü’l-Mesa-bih-Tirmizî)
Resulullah (sav) Efendimiz sözünde doğrudur. Allahu Tealâ, ona ve âline salât eylesin; selâmet ihsan eylesin, üzerlerine bereket yağdırsın.
Noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah, bizi ve sizi Muhbir-i Sadık Resulullah (sav) Efendimizin buyurdukları ile amel etmekte muvaffak eylesin.
Üstte anlatılan hadis-i şerifleri, açıklamasını yapmadan yazdım, ama Şeyh Ciyo’ya müracaat edilirse manaları anlaşılır.
Bu hadis-i şeriflerin iktizasına göre, çalışıp çabalamak lâzımdır.
Dünyanın bekası cidden azdır. Ahiretin azabı ise, son derece şiddetli ve devamlıdır.
Aklınızı ve fikrinizi kullanmalısınız. Halâvetten hali bu dünyanın taze görünüşüne aldanmak olmaz.
Eğer dünya sebebiyle izzet ve fazilet mümkün olsaydı, dünyalıktan yana bolluk içinde olanların her şeyden daha aziz ve daha faziletli olmaları lâzım gelirdi.
Dünyanın zahirine aldanmak akılsızlık alâmetidir. Akıllıya lâyık olan: Bu az günlerin fırsatını ganimet bilmektir; bu küçük fırsatı, Allah rızasına çalışıp sarf etmektir; Allah’ın kullarına iyilik
Allah’ın emrine tazim ve Allah’ın kullarına şefkat; her ikisi de, ahiret azabından kurtulmak için iki büyük köktür.
Muhbir-i Sadık Resulullah (sav) Efendimiz, her ne haber vermiş ise verdiği haber, işin özüne mutabıktır. Ondan yanlış ve hezeyan asla sadır olmaz.
Bu gaflet uykusu ne zamana kadar sürecek? Böyle bir gaflet uykusunun sonu, rüsvaylık ve mahrumiyet değil midir?
Allahu Tealâ şöyle buyurdu:
“Sizi, boş yere yarattığımızı mı sandınız?.. Ve siz bize dönmeyeceksiniz (öyle mi?)” (23/115)
Ben, iyi biliyorum ki, bu gibi sözleri dinlemeye vaktin müsit değildir. Çünkü gençlik çağındasın. Dünyalık nimetler de boldur. Lâkin, senin hallerine şefkatimdir ki, bu sözlerin söylenmesine sebeb oldu.
Şu ana kadar, fırsattan yana fevt edilen bir şey yoktur. Bu vakitte tebve ve inabe etmek kabildir. Haberleşmek şarttır. Bir mısra:
Bir harf yeter inan, varsa evde insan.
a)Huzurun devam keyfiyeti.
b)Gaflet kaynağı uykusunda onunla (Yüce Allah’ın varlık tecellisi ile) olmaya dair sorulara cevap mahiyetindedir.
NOT. İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Molla Haşan KeşmirTye yazmıştır.
Mübarek mektubunuz, gelmesi ile şeref verdi. Bu mektupta bir soru yer almış. Soru özetle şöyledir:
-Uyku halinde huzur ve Yüce Hakkın zatı ile beraber olma hali nasıl bilinecek?..
Zira, uyku baştan sona gaflet halidir. Onda idrak, insan gücü
Anlatılan huzur ise elde edilmesi büyük devlet olan bir şeydir. Bu durumu bu yolun bazı ileri gelenleri bildirmiştir.
Bu müşkülün halli için, bir mukaddime yapmaya ihtiyaç olup onun mutlaka açıklanması gerekir. Derim ki:
-Terakki ve uruc yolu, bu heyulani (maddi) cisimle olan alâkasından önce, İnsaniyet ruhuna kapalı idi. Ruh, bu cisimle birleşmeden önce bir zindanda, bağlı ve hapsedilmiş durumda idi. Bu mana şu ayet-l kerimede vardır:
“Bizde istisnasız, herkesin malum bir makamı vardır.” (37/164)
Ama, ruhun tab’ına nefis bir cevher kondu. İş bu nefis cevher şu idi: Bu cesede İnmek ve onunla birleşmek şartiyle terakki ve uruc İstidadı. Bu cihetle de, melek üzerine olan üstünlük meziyeti onda yerleşik ve kesin bir durum aldı.
Bundan ötürüdür ki: Noksan sıfatlardan münezzeh Hak, kemal manadaki keremiyle, bu nurani cevheri, bu zulmani cisimle birleştirdi.
Nur ile zulmeti bir araya getiren, sonunda işi yaratılma manasına bırakan Yüce Zat, noksan sıfatlardan münezzehtir.
Anlatılan iki şeyden her biri, diğerinin karşısına çıkınca, haki-katta biri diğerine nakşolur duruma gelince. Yüce Sultan Mutlak Hakim Allah, ruha, nefisle ilgilenmek ve ona aşık olmak bağlılığını ihsan eyledi. Tâ ki: Bu birleme gerçekleşsin, bu düzen yerleşsin.
İş bu ilgilenmeyi dahi anlatılan düzen için bir sebeb eyleyip şöyle buyurdu:
“Gerçekten biz insanı, en güzel kıvamda yarattık; sonra onu aşağıların aşağısına çevirdik.”(95/4-5)
İş bu ayet-i kerime, anlatılan manaya bir İşarettir.
Ruh İçin anlatılan iniş, hakikatta zemme benzeyen bir medlh kabilindendir
Bundan sonra, ruh tamamen nefis alemine düştü; her haliyle ona yöneldi. Haliyle böyle olması, üstte belirtilen sevgi bağlılığı ile oldu. Kendini ona tabi kıldı. Hatta, bir defada, kendini unuttu. O kadar ki, kendisinden söz edilirken onun hakkında:
-Nefs-i emmare-i bissui (kötülük işleten nefis), tabiri kullanıldı.
Bu durum dahi, ruh için bir başka letafet oldu. Şu yoldan ki; Kemal manasındaki letafetinin bir gereği olarak her neye tevec-. cüh eylese, onun hükmünü almaktadır.
Yukarıda işaret edildiği gibi ruh kendisini unutunca, zaruri olarak, yüce mukaddes olan mertebesinde geçen huzurunu dahi aynı şekilde unuttu. Tam manasiyle gaflete daldı, zulmet hükmünü aldı.
Üstte işaret edilen sebebden Allahu Tealâ, kereminin kemalinden ve kullarına şefkatından dolayı peygamberler çıkardı. Onlara salât ve selâm...
Kulları, o büyük zatlar vasıtasiyle zatına davet eyledi... Kendilerine, ruhun aşık olduğu nefse merhamet emrini verdi. Her kim, bu davete uyarak eski haline geri döndüyse... o büyük bir nailiyete erdi. Başını kaldırmayan, yeryüzünde daimi kalmayı tercih eden ise; boylu boyunca, dalâlete dalıp kaldı.
Bu mukaddimeden sonra, içinden çıkamadığınız cevaba dönelim. Deriz ki:
-Ruhun nefisle birleşmesi, üstteki anlatılan mukaddimeden anlaşılmış oldu. Bunun için ruhun fenası ancak nefiste olacak, bekası dahi nefiste olacaktır.
Hiç şüphe edilmesin ki, zahirdeki gaflet batındaki gafletin aynı olmaktadır. Bu içtima (birleşme) ve intizam (düzen) devam edip kaldığı sürece böyle olacaktır. Zahirin gafleti olan uyku dahi, aynen batının gafleti durumunu alacaktır.
Ne zaman ki, anlatılan intizama halel gelir; batın, zahirin muhabbetinden yüz çevirir, batınların batınına yönelir, önceleri ruha ait olan fena ve beka dahi zail olup kendisine hakiki Baki
Zat’ta fena ve onunla beka hasıl olursa... işte o zaman, zahirin gafleti batında müessir (etkili) olamaz.
Nasıl müessir olsun ki, zatın manasiyle zahire arka çevirmiş ve onun arkasına atmıştır. Zahir için, batına çıkan bir yol asla kalmamıştır.
İşte... anlatılan durumdadır ki: Zahirin gafil, batının huzur içinde olması caiz olur ve bunda da hiçbir mahzur yoktur.
Misal olarak badem yağını görmez misin ki, o: Bademle karışık olduğu sürece, hükmü badem hükmüdür. Ama bademden ayrıldıktan sonra, yabancılık ve bir seçilip ayrılma hükmü meydana çıkar.
Sübhan Allah, üstte güzel vasfı anlatılan devleti zatı, bu alem halkını nefsani zulmetlerden kurtarmak için bu aleme yollamayı murad ederse... seyr-i anillah billah (Allah’ın zatından Allah’a geçiş) yolu ile bu aleme indirir. Böylesine bir halde o inen zatın teveccühü, alem halkına bir alâka duymadan, alemin tümünedir. Çünkü, kendisi, inmeden önceki alâkası üzere devamlıdır. Yani: Mukaddes Zat’lardır. Bu aleme gelişi dahi, kendinden gelen bir tercihle olmamıştır.
Vasfı anlatılan zat, bir müntehidir (işin sonuna varmıştır) ki: Halka yönelip Yüce Halkın zatından yüz çevirmede, müptedi-lerle surette bir ortaklığı görülür; ama aralarında hakikat olarak hiçbir münasebet yoktur. Zira, alâka duymakla duymamak arasında pek büyük fark vardır.
Şu bir gerçektir ki, müntehi zatın halka yönelmesi için, kendinden gelen bir tercih olmadığı gibi, ondan çıkan böyle bir rağbet dahi yoktur. Ancak, bu halka yönelmek, Allah’ın rızası olarak meydana gelmektedir. Ama müptedi için durum böyle değildir. Halka yönelmek onun için yerleşen zati bir durumdur; halka yönelmek için rağbeti vardır. Böylesine bir işte dahi, Sübhan Hakkın rızası yoktur.
Burada müptedi için bir fark daha vardır ki, o da şudur: Müptedi için halktan yüz çevirip Hakk’a yönelmek mümkündür.
Mektûbat-ı Rabbânî
Ama, müntehi bir zat için böyle bir iş mümkün değil, muhaldir. Zira, halka yönelmek, müntehi zatın mertebesi ve makamı için lâzımdır. Ta ki, davet işini tamam edip fena yurdundan beka yurduna göçünceye kadar. İşte o zaman:
-Allahım, refik-i âlâ (en üstün yakınlığı i stiyorum, Allahım) nidası vaktinin hasılatıdır.
Tarikat meşayihi, davet makamının tayininde çeşitli görüş belirtti. Allah, onların sırlarının kudsiyetini artırsın. Bazısı şöyle dedi;
-O makam, Hakk’a teveccühle halka teveccüh arasını birleştirmektir.
Bu makam için değişik görüşler, hallere ve makamlara göre ileri sürülen görüşlerdir. Her şahıs, kendi bulunduğu makamdan haber vermiştir. Ama, işin aslı Allah katında malumdur. Seyyidüttaife Cüneyd-i Bağdadi’nin söylediği şu cümle, bu müsveddede yazıldığı gibi, davet makamına uygundur: -Nihayet, bidayete dönüştür.
Zira, bidayette, yüz tamamen halka dönüktür.
Yazmış olduğunuz:
“Gözlerim uyur, kalbim uyumaz.”
Hadis-i şerifinde, huzurun devamına işaret yoktur. Bu ancak, olsa olsa kendilerine ve ümmetine gelen işler üzerine gelen gafletin olmayışını haber vermektir. Bir de, kendisinden sudur eden hallerden yana gafil olmadığını anlatıyor.
Üstte anlatılan mana icabı olarak, Resulullah (sav) Efendimizin uykusu; abdestini bozmamaktadır.
Allahu Tealâ, ona salât ve selâm eylesin.
Resulullah (sav) Efendimiz, ümmetini muhafazada, bir koruyucu gibidir. Dolayısiyle gaflet onun şanına yakışmaz.
“Allah ile öyle bir vaktim vardır ki, araya ne murarreb melek, ne de nebiyy-i mürsel girebilir.
Bu hadis-i şerifte anlatılan mana, tecelli-i berkiye işarettir. Haliyle bu hüküm, hadis-i şerifin sıhhat takdirine göredir. Bu tecelli-i berki, Sübhan Hakkın mukaddes zatına teveccühü gerektirmez; zira bu tecelli, Yüce Hakkın mukaddes zatından gelmekte olup, kendisine tecelli edilenin bunda bir dahli yoktur. Maşukun aşıkta seyri kabilindendir, bu seyirle aşık olmuştur.
Bu manada bir şiir:
Bu suret aynası sefer ve hareketten uzakdır,
Görünüş kabul eden cevher nurun güzelliğidir.
Şunun da bilinmesi gerekir ki: Halka dönüşün gerçekleşmesi halinde daha önce kalkan perdeler geri gelmez. Müntehi olan zat, perdelerin kalkmış olması hali üzere halkla meşgul olur. Çünkü, halkın felahı ona bağlıdır.
Bu büyük zatların misali şu şahsa benzer ki: Tam manasiyle melike yakınlığı vardır. O kadar ki, aralarında hiçbir engel ve perde yoktur; hem mana olarak, hem de suret olarak. Hal böyle iken, melik ona, ihtiyaç sahiplerinin ihtiyacını görmesi, onların hizmetinde bulunması için halkla meşgul olmak vazifesini vermiştir.
Şu dahi, müptedi ile müntehi arasında ayrı bir farktır: Müntehinin aksine müptedi mahcuptur. Yani: Asıl manaya karşı perdeli...
Selâm siziere ve sair hidayete tabi olanlara.
MEVZUU: Şeyh Abdülkehm Yemeni’nin:
-Sübhan Hak gaybi bilmez, sözüne cevab.
NOT. İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Molla Haşan Keşmiri’ye yazmıştır.
Mektubunuzun ulaşması ile bize şeref verdi. Onun mündere-catı: Parçaları, asılları, babları ve fasılları ile anlaşılmış oldu. Onun içindekiler arasında Şeyh Abdülkehm Yemeni’nin şu
Mektûbat-ı Rabb;
Ey Mahdum,
Bu Fakirin o gibi cümleleri dinlemeye asla takati yoktur. ei. de olmadan, onları dinlerken Farukî damarım kabarıyor. 0 de~ rece ki: Düşünmeye bile mecal kalmıyor. Tevil ve tevcihe dahi yer yok. Ama bu söz kimden gelirse gelsin; ister Şeyh Abdülke-rim Yemenî’den, isterse Şeyh-i Ekber-î Şami’den...
Bizim Füsus’a değil, nüsusa (parçalara değil, esaslara) tutunmamız gerekir. Fütuhat-ı Medeniye, bizim için Fütuhat-ı Mekki-ye’den (Resulullah’ın vahyi Muhyiddin b.Arabi’nin keşfinden) daha yeterlidir.
Noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah zatını:
“Gaybı bilen.”(59/22)
Olarak anlattı, bunu zatı İçin mutlak kabul etti.
Mana üstte anlatıldığı gibi olunca, Yüce Allah’tan gaybi bilmeyi atmak, cidden kötü bir kabahattir. Hatta, böyle bir şey, hakikatte Yüce Hakkı tekzib sayılır.
Sonra, gayb lâfzından bir başka mana murad etmek, onların bu kelâmını, şenaat olmaktan çıkaramaz.
Onların haline şu ayet-i kerimedeki mana uygun düşebilir: “Ağızlarından çıkan kelime büyük oldu.“('J 8/5)
Keşke hileydim; onları böyle açıktan şeriatın hilâfına söz etmeye götüren nedir?
İbn-i Mansur (Hallaç):
-Enel-Hak...
Sözünde mazurdur. Aynı şekilde, Bayezid-i Bistami dahi: -Sübhani...
Sözünde mazurdur. Zira ikisi de hallerin mağlubu olmuşlardır. Fakat, bu gibi sözler, halin galebesine mebni değildir. Gerçek o ki: Bu sözler, sahibinden bilerek çıkmıştır. Tevile dayandırılmıştır; ama özür kabiliyeti de yoktur. Halbuki, bu makam, asla tevil kabul etmez. Böyle zahirden sarf edilen sözler, ancak sarhoş sözleridir; başka bir şey değil.
Şayet bu sözü söyleyen kimsenin gayesi; Halkın kendisini levm etmesi ve kendisinden kaçması ise, bu dahi kötüdür, fenadır. Çünkü: Halkın levm etmesini sağlayacak yollar çoktur. Bu durumda, ancak hangi zarurettir ki, kendisini küfür sınırına götürecek işleri irtikaba çağırır?..
Vesselâm...
Siz o cümlenin tevili için kelâm ettiniz, onun için manalar sordunuz. Sorulan suale cevap verilmesi gerektiği için zaruri olarak bu hususta kelâm edeceğiz. Şöyle ki:
Gayb ilmi, Sübhan Allah katindadır.
Ama gayb için söylenmiş şöyle bir cümle vardır:
-Gayb, ancak madum (yok) olan bir şeydir. Madum ise, malum (bilinen) olamaz. İlim dahi maduma taalluk edemez.
Bunun manası şudur:
Sübhan olan Yüce Allah’a göre gayb, mutlak madum, katıksız hiçbir şey değil ise, o zaman ona ilmin taalluku bir mana ifade etmez. Çünkü o şeyin malum olma durumu, onu mutlak ma-dumiyet durumundan ve katıksız hiçbir şey olmamaktan çıkarır.
Görmez misin ki, şöyle bir şey denemez:
Allahu Tealâ, şerikini bilir.
Çünkü, Yüce Mukaddes Hakkın şeriki asla mevcud değildir ve katıksız olarak hiçbir şey olmamak durumundadır.
Evet, gaybın ve şerikin manasını tasavvur etmek mümkün olur. Ama, söz onun mefhum olmasında değil, mısdakında, yani doğruluğunu ortaya koymaktadır. Üstte anlatılan misal, bütün muhal işlerde geçerlldir. Onların mümkün olması tasavvur edilir. Ama doğruluklarını tasavvur etmek imkânsızdır.
Bir şeyin var olma durumu, o şeyi muhal olmaktan çıkarır, ama o şeye en azından zihni bir varlık verilmesi şarttır.
Mevlâna Muhammed Ruhi’nin verdiği manaya itirazınız doğrudur. Çünkü, mücerred olan ehadiyet mertebesinde ilmi nis-betini nefyi, mutlak ilmin nefyini gerektirir. Gayb ilmine nefyin
Mevlâna’nın tevcihinde (yorumunda) bir başka şekilli mana şöyledir:
Mücerred ehadiyet mertebesinde, her ne kadar ilmi nisbet yok ise de, Yüce Hakkın Alim olma sıfatı, olduğu gibi kaim durmaktadır. Çünkü Allahu Tealâ, zatı ile bilir, sıfatı ile değil. Zira o mertebede sıfatlar nefyedilmiştir. Görmez misin ki, sıfatları baştan nefyedenler dahi şöyle derler:
-Sübhan Hak alimdir.
Halbuki onlar, sıfatları Sübhan Hak’tan selb ederler. Yine derler ki:
-Sıfatlara terettüb eden inkişaf, zata terettüb eder.
Bu iş böyle... Gelelim sizin;
-Yüce Mukaddes Zat’ın, gaybe irade ve ilminin taallukunun caiz olmadığı, şeklinde yaptığınız tevcihi beyan etmenize.
Eğer burada ilimden murad, Yüce Mukaddes Vacib Zat’ın ilmi ise bu: Tevcihlerin hakikata (yorumların gerçeğe) en yakın olanıdır. Ama, Vacib Taalâ’nın ilminin, zat-ı bahte (öz zata) taallukuna cevaz olmayışında, Fakir’in açacağı bir bahis vardır. Şöyle ki:
Adem-i cevaz (yol olmayışı) üzerine beyan ettikleri mana, malumu ihata (bilineni kapsamak) için, ilim hakikatinin iktizasıdır. Yüce Mutlak Zat ise, ihatanın (kapsamının) olmayışını gerektirir; bu taallukta iki mana birleşemez.
Burada karışık bir durum vardır. Şöyle ki:
Anlatılan bu mana, yani: Malumu ihata (bilineni kapsamak) için ilmin hakikatinin iktizası, ancak husuli (sonradan ortaya çıkan) ilimde olur. O da kuvve-i İlmiyede (bilgi cevherinde) bilinen suretin ortaya çıkması içindir.
Huzuri (bir çalıma olmadan zaruri) ilme gelince, üstteki mana, hiç geçerli değildir.
Üzerinde durduğumuz ilim ise huzur! olup, husuli değildir; mahzurlu yanı yoktur. Zira, Sübhan Hak Tealâ’nın zatına ilim taalluku, huzuri yoldandır; husul (tahsil) yolu ile değil.
İşin hakikatini en iyi bilen Sübhan Allah’tır.
Allahu Tealâ, Efendinniz Muhamnned’e, onun pâk âline bereket ve selâmet versin.
Evvel ahir selâm...
MEVZUU: Kemal ehli zatlara sataşan ve onlara çeşitli sözlerle dil uzatan bir cemaate reddiye.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Molla Haşan Keşmirî’ye yazmıştır.
Noksan sıfatlardan münezzeh olan Yüce Allah, halinizi iyi etsin, gönlünüzü hoş eylesin.
Kıymetli yazınızı Mevlâna Muhammed Sıddık ulaştırdı.
Sübhan Allah’a hamd olsun ki, bir yana çekilip kalanları unutmamışsınız.
Nefis için yapılan, zahiri yönden hitaplar, umumi manada açıktır.
Evet... Nefsin emmare halinde iken kendisine yapılan bütün itiraz yerindedir. Ama, onun için itminan hasıl olduktan sonra, asla itiraza yer yoktur. Çünkü: Bu makamda, nefis Allah’tan razıdır, Allah dahi ondan razı olmuştur. Böyle itminan halindeki nefis, kendisinden razı olunmuş ve makbul görülmüştür. Razı ve makbul olunan bir şey için de, itiraza yer yoktur. Nasıl böyle olmasın ki, bu halinde nefsin muradı noksan sıfatlardan münezzeh olan Hakkın muradıdır.
Böyle bir devletin hasıl olması zamanı. Yüce Allah’ın ahlâkı ile ahlâklandığı zamandır. Bu durumda, onun pek yüce ve pek mukaddes sahasında, kudret ve fıtrat itibarı ile düşük ve zayıf olan bizim gibilerin itirazına yer yoktur. İtiraz yollu her ne der isek, bize aittir
Çıkar mı şunun bunun haberi hiç sözünden?
Nice cahil kimse vardır ki, tam manada cehaletinden, mut-mainne nefsi emmare nefis sayar. Mutmainne derecesini bulan nefse, emmare nefis ahkâmını yürütür.
Nasıl ki, şerli kâfirler, Resulullah (sav) Efendimizi de, sair insanlar gibi sanmışlardı; nübüvvet kemalâtını inkâr etmişlerdir. Allahu Tealâ, bizi, bu büyük zatları inkâr etmekten korusun. Keza, onların yolunda olan tabilerini, inkâr etmekten de korusurA.
Onlara salât ve tahiyyat.
MEVZUU; Faizli borcun, faizi ile birlikte haram olduğunun beyanı.
Yani; Para miktarının tamamı; yalnız borçtan ziyadesi değil.
Bununla ilgili bazı meseleler.
NOT. İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, ^Ao\\a WVuzaT fer’e yazmıştır.
Allah’a hamd olsun. Selâm, Allah’ın seçmiş olduğu kullara.
Siz diyorsunuz ki:
-Bugün, borçta, riba miktarı, yalnız laziasıdır. On dirhemlık bir borç miktarına iki dirhem tazialık konursa haram olan k\s\rr\, borca eklenen o iki dirhemdir.
Ancak fıkıh kitaplarına müracaat ettim, zahir olan şu oldu: Hangi akidde meblağ dışında bir tazlalık varsa, o şerlaUa rıhadır. Yani: Faiz... Bu akid dahi, zaruri olarak, haramdır.
Ve haram husule gelmesine ne götürürse, o dahi haramdı Böyle olunca, o, on dirhem dahi haram olur.
Bu mananın izharı için, Caml-1 Rumuz, RlvayaVı \brah\u\ > hi Kitabını göndermek maksud İdi. İhtiyaç sureh \\e bakık (0 kitabı gönderecektim, ama bana lâzım olduğu İçin görtc medim)
Ribanın (faizin) haramlığı, kafi nass (kesin hüküm) ile sabittir; muhtaç olana da olmayana da şümulü vardır. Bu hükümden, muhtaç olanı çıkarmak, bu kesin hükmü bozmaya çalışmaktır; kaldırmaktır. Künye adlı eserin rivayeti, bu kesin hükmü meshe-decek (silecek) mertebede değildir. Bunun için, Mevlâna Ce-maleddin Lahorî şöyle dedi:
-Kunye’nin çoğu rivayetlerine itimad edilmez... Zira, muteber kitapların rivayetlerine muhaliftir.
Bunu söyleyen zat, Lahor ulemasının büyüklerindendir.
Şu da bir gerçektir ki... Eğer ihtiyaç durumu umumi manada olsaydı, bir başka yer olurdu ve orada da faiz için haram hükmü açıklanmış olmazdı.
Halbuki faiz olarak fazladan vermeyi kabul edenler, ancak ihtiyaç dolayısı ile kabul ederler. Zira hiç kimse, ihtiyaçsız yere, faiz vererek kendini zarara sokma yoluna girmez.
Yukarıda anlatılan mana olsaydı. Hakim Hamid Zat katından gelen hükmün dahi faydası kalmazdı. Yüce Allah’ın Aziz kitabı, o gibi tevehhüm verici şeylerden pek temizdir.
Muhal farz kabilinden, ihtiyacın umumi manada alınması gerekse dahi, şöyle anlatabilirim:
İhtiyaçlar zaruri durumlar cümlesindendir; zaruretler dahi kendi durumlarına göre değerlendirilir.
Meselâ: Faizli borç alıp insanlara yemek vermek, ihtiyaca dahil değildir. Zira, onun zaruretle hiçbir ilgisi yoktur.
Anlatılan mana icabıdır ki: Meyitin teçhizi için, ihtiyacı olan miktar malından ayrıldı. Ama bu ayrılan miktar, sadece kefen ve
defin masrafı olarak kısaltıldı. Ruhu için yemek yedirmek, ihtiyaç listesine dahil edilmedi. Halbuki meyit, en çok sadakaya ihtiyacı olandır. Yani: Definden ve kefenden daha fazla sadakaya ihtiyacı vardır.
Şimdi, üzerinde tartışılan manada düşünmeli: Yemek vermek için faizli borç alanlar muhtaç mıdır, yoksa değil mi?
Bu manada ihtiyacı olunca, acaba bu borçla kendilerine yemek pişirilen diğer kimselere ondan yemeleri helâl olur mu, yoksa olmaz mı?
Bu iş için ziyafet vermek, merasim ve gelenek gereği olan işleri yapmak bir ihtiyaç hilesidir. Faizli borç etmek ise, bu sebebe dayanır. Böyle bir şeyi de helâl ve caiz kabul etmek, dinden ve diyanetten uzaktır.
Lâyık olan odur ki: Emr-i Maruf ve nehy-i ani’l-münker vazifesine riayet edile ve bu belâya düşen cemaate engel oluna. Bu hile yolunun doğru olmadığı da kendilerine anlatıla; caiz olmadığı bildirile. Mahzurlu işi irtikap suretiyle bu gibi iptilâyı insan nasıl ihtiyar edebilir?.. Kaldı ki, maişet yolları çoktur, yalnız bir şeye inhisar etmiş değildir.
Siz, salâh ve takva ehli olduğunuz için, yemek işlerinde pâk yanlan anlatan rivayetleri size gönderiyoruz.
Yazıyorsunuz ki:
-Bu zamanda, şüpheden hali bir şey bulunmaz.
Bu söz doğrudur, ancak imkân nisbetinde sakınmak lâzım gelir.
Denmiştir ki;
-Taharet (abdest veya gusül) olmadan yapılan ziraat temizliği münafidir. (Temiz değildir).
Ancak, Hindistan beldelerinde böyle bir şeyden korunmak mümkün değil. Allahu Tealâ’nın bu manada şu emri var: “Allah bir nefse gücü yettiğinden fazlasını teklif etmez. ”(2/286)
Ne var ki, faizli yemeği yememek gaye{ kolaydır. Helâli helâl, haramı da haram itikad etmelidir. Bilhassa bir şeyin helâl oluşu
289
ve haram oluşu kafi ise... İnkâr eden kâfir olur.
Ancak, zanna dayalı olarak şüpheli olanlar, üstte anlatıldığı gibi değildir. Bu manada bazı şeyler vardır ki: Hanefi Mezhebinde mübah olduğu halde, Şafii Mezhebinde mübah değildir. Aksi olduğu da vakidir.
Bizim üzerinde durduğumuz mana başkadır. Şöyle ki:
Kafi nassın hükmü açık olduğu halde, ihtiyacı şüpheli olan birinin faizle borç almasının helâl olduğu üzerinde bir şahıs duraklarsa, onu dalâlette görmek ve helâl itikadını zorlamak uygun
Arkadaşlarınızdan bazısının anlattığına göre, Mevlâna Abdül-fettah bir gün huzurunuzda:
-Faizsiz borç almak yolu bulunsaydı, güzel olurdu. Bu durumda insan neden faizli borç alsın?., demiş.
Siz de kendisini:
-Helâli inkâr etme, diyerek takdir etmişsiniz.
Ey Mahdum,
Anlatıldığı gibi sözlerinizin yeri, ancak helâl olduğu kesin olursa, o zaman olur. Helâlliği şüpheli ise, hiç şüphe yok ki o şeyin terki en uygunudur.
Vera ehli (şüpheli işlerden sakınan) kimseler, ruhsatlı emirler vermezler, azimet yolunu gösterirler.
Lahor uleması, ihtiyaç sebebiyle fetva vermişlerdir. Ama, ihtiyaç eteği hayli geniştir; eğer uzarsa asla hba kalmaz. O zaman, ribanın haramlığı üzerine olan kesin hüküm, daha önce de anlatıldığı gibi boş olur.
Onların düşünmeleri gerekir: Başkalarına yemek yedirmek, faizle borç alan kimsenin hangi ihtiyaç bölümüne girer?..
Kunye’nin rivayeti, faizle borç almanın caiz olması, şöyle böyle şeylerden sonra, muhtaç kimsenin yalnız şahsı için caizdir, başkaları için değil.

-Zıhar, yemin kefareti niyetiyle muhtaç olan kimse, bu ye, mekleri pişirtir, yedirir. Zira kendisi, bu kefaretleri eda etmek zorundadır.
Bunun için şöyle derim:
-Şayet bir kimsede yemek yedirebilme gücü yoksa, onun yerine oruç tutar. Faizle borç alıp kefaretini üzerinden atamaz, ihtiyaç kısımlarından belli olan hepsi bu kabilden ise... takva bereketiyle az teveccüh, az düşünmek suretiyle yerine gelir. Bu manada Allahu Tealâ şöyle buyurdu:
“Bir kimse, Allah’a karşı takva sahibi olursa... onun için bir çıkış yolu yaratır. Ummadığı yerden rızkını gönde-rir.”(65/2-3)
b)Serhend beldesi için kadı talebi.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Seyyid Ferid’e yazmıştır.
Sübhan olan Yüce Allah, bize ve size afiyet ihsan eylesin.
Matlub olan (istenen) afiyetten murad, değerli zatlardan birinin aşağıda anlatılan halidir. Şöyle ki:
Aziz zatlardan biri, daima Sübhan Allah’a dua eder, şanı yüce zatından afiyet temenni ederdi.
Şahsın biri ona şöyle sordu:
-Senin üzerinden geçen bu zamanların içinde, hiç mi afiyetle geçen olmadı?..
Buna karşı o değerli zat şöyle dedi:
-İstiyorum ki, üzerimden bir gün geçsin ve o günün içinde ben Allah’a karşı hiçbir masiyet işlemeyeyim. Tan yerinin ağarmasından gün batmcaya kadar.
Aradan uzun bir süre geçti ki, Serhend’de kadı yoktur. Bu yüzden bazı şer’i hükümler duraklamaya uğradı.
Meselâ, benim kardeşimin oğlu var. Ana- babasından kendisine miras kaldı. Kendisinin bir vasisi yok. Çünkü şer’i izin olmadan o malda tasarruf caiz değildir. Eğer burada bir kadı olsaydı, onun izni ile o malda tasarruf olurdu.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, bazı kasaba kadılarına yazmıştır.
Bilmiş olasınız ki,
Mağfürün lehin (o bağışlanmış zatın) ölümü her ne kadar cidden çetin ve ağır olsa da, mutlaka kula lâzım olan. Yüce Süb-han Hakkın fiiline rıza göstermektir.
Biz dünyada baki kalmak için değil, amel işlemek için yaratıldık. Bu sebepten amellere ciddi sarılmak gerekir.
Şayet merhum iyi ameli ile gittiyse... bunda, korkulacak hiçbir zararlı yan yoktur. Hatta ölüm meleği: “Bir köprüdür, sevgiliyi sevgiliye kavuşturur.”
Bu mana, onun şanında sabittir.
Ölüm yok olmak için değildir; giden, hal durumu ile sevgiliye ulaşır. Acaba ona nasıl muamele edecektir?.. Bu manada uygun olan: Dua, istiğfar ve sadaka ile yardıma koşmaktır.
Resulullah (sav) Efendimiz bu manada şöyle buyurdu:
“Meyyit, suya batıp yardım isteyen gibidir. Babasından, anasından, kardeşinden ve dostundan kendisine gelecek yardımı gözetir. Böyle bir yardım kendisine gelirse... dünya ve içindekiierden daha sevimli bilir.
Allah, yeryüzündekilerin duası ile, kabirdekilere dağlar misali rahmet inzal buyurur.” (Mişkâtü’l-Mesabih, Dualar Kitabı)
Mübarek mektubunuz geldiği zaman, havanın soğukluğu cidden şiddetli idi, yoksa cevabı ertelemezdim.
Tefviz (ısmarlama, sipariş) tekidli yazıldı; inşaallah faydası olur.
Bundan daha fazlası baş ağrıtmak olur.
Kadı Haşan ve değerli zatlara bolca dualar. Yüce Hakkın fiiline razı olsunlar. Bütün İşlerde Allah’a şükretsinler.
105.MEKTUP
MEVZUU: Hasta, sağlığını bulup hastalıktan beri olmayınca, asla gıdanın ona faydası olmaz.
Bu münasebetle bazı hususlar.
NOT; İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Hakim Abdül-kadir’e yazmıştır.
Hükema yanında karar altına alınan bir durum şudur ki: Hastanın hastalığı devam ettiği süre asla bir gıdanın kendisine faydası olmaz. İsterse, ona sunulan yemeklerin en iyisi ve en güzeli olsun... O durumunda: Hasta, hastalığından gıda alır.
Bir mısra:
Hastalıktır gelen, yemekle hastaya.
Bunun için, hekimler öncelikle, hastalığın izalesini düşünürler. Bundan sonra, hastanın haline ve mizacına uygun gıdalarla, kuvvet buldurmaya çalışırlar.
Yukarıda anlatılan mana, insanın durumuna da uyar. Allahu Tealâ’nın buyurduğu:
“Kalblerinde maraz vardır.”(2/10)
Ayet-i kerimesiyle işaret edildiği gibi, kalblerinde maraz olan kimselere ibadet ve taat asla fayda vermez. Hatta zarar verir. Şu hadis-i şerifler, bu manaya işaret ederler;
“Nice oruç tutanlar vardır ki, orucundan kendisine ancak açlık ve susuzluk kalır.”
Bunlar sağlam haberlerdir.
Üstte anlatılan manaya göre, kalb tabibleri, öncelikle hastalığın giderilmesini emrederler.
Bu durumda hastalık, kalbin. Yüce Hak’dan başkasiyle ilişki kurmasıdır. Hatta, insanın kendi nefsi ile bağlantısıdır. Zira, insan neyi ister ve neyi severse, kendi nefsi için ister ve onun için sever. Şayet çocuğunu severse, kendi nefsi için sever. Aynı şekilde mal, başkanlık, makam dahi böyledir. Gerçekte taptığı dahi onun kendi nefsidir.
İnsan bu bağlantılardan ve saplantılardan kurtulmadığı süre, onun için kurtuluş ümidi yoktur.
Bu gibi hastalıkların giderilmesini düşünmek, kalb sahibi ulemaya ve basiret sahibi hükemaya düşer.
Bir mısra:
Yeter bir işaret, varsa anlayışı şayet...
MEVZUU: Bu Taife-i Aliyye’yi (sofiyeyi, velileri, tarikata bağlananları) marifet hallerindeki değişik durumlarına göre sevmek, şanı büyük Allah’ın en büyük nimetlerinden biridir.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Muhammed Sadık Keşmiri’ye yazmıştır.
Kemal-ı meveddetten, fart-ı muhabbetten (tam ve aşırı sevgiden) haber veren değerli mektubunuz ulaştı. Bunun için, noksan sıfatlardan münezzeh Allah’a hamd olsun.
Marifet durumlarına göre çeşitli olan bu Taife-i Aliyye’ye muhabbet beslemek, noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah’ın en büyük nimetlerinden biridir. Böyle bir mana ile müşerref olan kimsenin saadeti ne kadar büyüktür
Mübarek mektubunuz geldiği zaman, havanın soğukluğu cidden şiddetli idi, yoksa cevabı ertelemezdim.
Tefviz (ısmarlama, sipariş) tekidli yazıldı; inşaallah faydası olur.
Bundan daha fazlası baş ağrıtmak olur.
Kadı Haşan ve değerli zatlara bolca dualar. Yüce Hakkın fiili-ne razı olsunlar. Bütün işlerde Allah’a şükretsinler.
MEVZUU: Hasta, sağlığını bulup hastalıktan beri olmayınca, asla gıdanın ona faydası olmaz.
Bu münasebetle bazı hususlar.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Hakim Abdül-kadir’e yazmıştır.
Hükema yanında karar altına alınan bir durum şudur ki: Hastanın hastalığı devam ettiği süre asla bir gıdanın kendisine faydası olmaz. İsterse, ona sunulan yemeklerin en iyisi ve en güzeli olsun... O durumunda: Hasta, hastalığından gıda alır.
Bir mısra:
Hastalıktır gelen, yemekle hastaya.
Bunun için, hekimler öncelikle, hastalığın izalesini düşünürler. Bundan sonra, hastanın haline ve mizacına uygun gıdalarla, kuvvet buldurmaya çalışırlar.
Yukarıda anlatılan mana, insanın durumuna da uyar. Allahu Tealâ’nın buyurduğu:
“Kalblerinde maraz vardır.”(2/10)
Ayet-i kerimesiyle işaret edildiği gibi, kalblerinde maraz olan kimselere ibadet ve taat asla fayda vermez. Hatta zarar verir. Şu hadiS'i şerifler, bu manaya işaret ederler:
“Nice Kur’an okuyan vardır ki, Kur’an kendisine lânet
“Nice oruç tutanlar vardır ki, orucundan kendisine ancak açlık ve susuzluk kalır.
Bunlar sağlam haberlerdir.
Üstte anlatılan manaya göre, kalb tabibleri, öncelikle hastalığın giderilmesini emrederler.
Bu durumda hastalık, kalbin, Yüce Hak’dan başkasiyle ilişki kurmasıdır. Hatta, insanın kendi nefsi ile bağlantısıdır. Zira, insan neyi ister ve neyi severse, kendi nefsi için ister ve onun için sever. Şayet çocuğunu severse, kendi nefsi için sever. Aynı şekilde mal, başkanlık, makam dahi böyledir. Gerçekte taptığı dahi onun kendi nefsidir.
İnsan bu bağlantılardan ve saplantılardan kurtulmadığı süre, onun için kurtuluş ümidi yoktur.
Bu gibi hastalıkların giderilmesini düşünmek, kalb sahibi ulemaya ve basiret sahibi hükemaya düşer.
Bir mısra:
MEVZUU: Bu Taife-i AHyye’yi (sofiyeyi, velileri, tarikata bağlananları) marifet hallerindeki değişik durumlarına göre sevmek, şanı büyük Allah’ın en büyük nimetlerinden biridir.
NOT. İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Muhammed Sadık Keşmiri’ye yazmıştır.
Kemal-ı meveddetten, fart-ı muhabbetten (tam ve aşırı sevgiden) haber veren değerli mektubunuz ulaştı. Bunun için, noksan sıfatlardan münezzeh Allah’a hamd olsun.
Marifet durumlarına göre çeşitli olan bu Taife-i Aliyye’ye muhabbet beslemek, noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah’ın en büyük nimetlerinden biridir. Böyle bir mana ile müşerref olan kimsenin saadeti ne kadar büyüktür
Anlatılan manada, Şeyhü’l-İslâm Herevi Ks. şöyle dedi:
“İlâhi, o ne güzel şeydir ki, veli kullarının yüzünde yarattın; onları tanıyan seni bulur, seni bulmayan da onları tanımaz.
Bu Taife’ye buğzetmek, öldürücü zehirdir. Onlara taan etmek, ebedi mahrumiyeti muciptir. Böyle bir iptilâdan, Sübhan Allah bizi ve sizi korusun.
Şeyhü’l-lslâm Herevi, bir başka cümlesinde ise şöyle dedi: -İlâhi, her kimin sukutunu (perişan olmasını) dilersen, onu aleyhimize düşür. Yani: Bizi ayıplamaya ve gıybetimizi etmeye düşür.
Bu manada bir şiir:
Yardımcı olmazsa birine Hakk’ın has kulları;
Melekten olsa dahi, açıktır tehlike yolları...
Allahu Tealâ’nın sana bir nimeti olarak yenilen bu inabeyi, uygun olur ki: Büyük bir nimet olarak kabul edesin ve Yüce Allah’tan, o yolda istikamet nasib etmesini dileyesin.
Selâm hidayete tabi olanlara, Mustafa’ya tabi olmayı bırakmayanlara...
O’na ve âline salâtlar ve selâmlar.
a)Kendiine sorulan suallere cevaplar.
b)Bu Taifeye teslimde zaruri olarak bazı faydaların bulunduğu.
NOT: İmam-ı Rabbani Hz.leri bu mektubu, Muhammed Sadık Keşmirî’ye yazmıştır.
Noksan sıfatlardan münezzeh olan Allah, bu Taife’ye inanmak saadeti ile bizleri mes’ud eylesin.
İçinde sualler bulunan mektubunuz ulaştı. Taanüt ve taassup (Taanüt ve Taassup: Kabul etmeyeceğini bilerek sormak ma-
naşı çıkabilir. Ve iş olsun dive sorulan sualler) kokusu bulunan suale cevap vermek her ne kadar yerinde olmaz ise de, onun da cevabını vermeye çalışacağız. Ama, tenezzül kabilinden. Birine faydalı olmaz ise de, bir başkasına faydalı olabilir.
BİRİNCİ SUAL: Geçmişte yaşayan evliyada, keramet ve harika haller çok olduğu halde, bu zamanın büyüklerinde anlatılan keramet ve harika hallerin az zuhurunun sebebi nedir?
Bunun cevabı şudur:
Eğer bu sualden maksat, kendilerinden az keramet zuhur ettiği için, bu zamanımızın büyüklerini inkâr etmek ise ki, ibarenin fehvasından (yazının gelişinden) anlaşılan bu manadır. Bu durumda, şeytanın aldatmacalı işlerinden Allah’a sığınmak lâzımdır. Şöyle ki:
Harika hallerin zuhuru, velâyet makamının rükünleri arasında sayılmaz; onun şartlarından dahi değildir. Ama, Resulullah (sav) Efendimizin mucizesi böyle olmaz. Çünkü mucize: Nübüvvet makamının şartları arasındadır. Hal böyle iken, Allahu Tealâ’nın veli kullarından keramet yayılıp dağılmıştır; onları bırakmamış-1 tır. Ne var ki, kerametin çokluğu, daha faziletli olmanın delili değildir. Zira bu makamda faziletli olmak. Yüce Sultan Allah’a yakınlık dereceleri iledir. Hatta pek yakınlık halini bulan bir veli zattan daha az keramet zuhur etmesi mümkündür. Uzaklık halinde bulunan kimseden dahi, daha çok keramet görülebilir.
Görmez misin ki, bu ümmetin bazı velilerinden öylesine kerametler zuhur etmiştir ki... bunların yüzde biri dahi ashab-ı kiramda görülmemiştir. Hal böyle iken, veli kulların en faziletlisi bile, ashabın edna (en alt) derecede bulunan birine yetişemez.
Harika hallere bakmak kısır görüşlü olmaktandır, o büyüklere uyma istidadının dahi kusurlu olmasındandır.
Nübüvvet ve velâyet feyizlerini kabule o cemaat müstahak olur ki, kendilerinde onların yoluna uyma istidadı ağır basmıştır. Haliyle kendi zan ve görüşlerine uyanlar, o büyüklerin yoluna ve onların zatına kavuşamazlar.replika samsung note 4 sundu.

replika samsung note 4

samsung note 4

replika note 4

note 4

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder