2 Temmuz 2015 Perşembe
replika telefon İle Metafizik56
replika telefon İle Metafizik56 evet sizlere bugn replika telefon yazdı ve replika telefon diyorki smdj cn önemlisi Aphrodisiaslı Aleksandros linkidir (ikinci yüzyılın son^, üvüncü yüzyılın başı): Sadece A-A kitaplarının şerhi onun elinden çıkmış rünmekredir. E-N kitaplarının şerhine gelince, bir yazmaya dayanılarak oj nellikle Ephesos’lu Mikhael’e (XI. yüzyıl) izafe edilmektedir. Daha sonra mistios’un (IV. yüzyıl) A kitabı hakkındaki geniş açıklaması, yeni-Plaro,y Ammonios'ıın öğrencisi olan Tralles’li Asklepios un (VI. yüzyılın sonu) A~2l tapları ile ilgili şerhi ve nihayet Proklos un hocası ve Atina okulunun yöneric^ rinden biri olan yeni-Platoncu Syrianos’un (380-438 civarında) B, T, M, vçf kitapları ile ilgili yorumu gelmektedir.
Metnftzik\\\ anlaşılması için Yunanlı yorumcuların bilinmesi zorunludu-Lykeion’un öğretilerini onların ışığında açıkladıkları ve çoğu zaman değerler dirdikleri kendi kişisel öğretilerini ne kadar ihtiyatla karşılamak gerekirse gerei sin, onlar Aristoteles in ilk öğrencilerine, harta belki Aristoteles in kendisine ki dar geri giden bir yorumlama geleneğine sahiptiler. Biz sık sık onların eserlerim başvurduk (zomniu bibliyografik bilgiler daha ilerde verilecektir).
Ortaçağ da bize belli sayıda Arapça (onlardan biri XII. yüzyılda yaşamı olan Ibni Rüşt ünkidir) ve Latince şerhler bırakmıştır. Bu sonuncular arasınd Alberrus Magnus un ve özellikle sentetik açıklaması en dikkate değerlerindcı biri olan St. Thomas’nın şerhini zikretmek gerekir.
XVII. yüzyılda ekseriya gereğinden fazla hızlı olmakla birlikte hâlâ yararla nılabilir olan Syivester Maurus’un şerhi ortaya çıkmıştır.
Birçok nokrada Metaftzik'm yorumunu yenilemiş olan daha sonraki incele melerle ilgili olarak Bibliyografya m\za ve bu çeviri içindeki sayısız notlara gön deriyoruz.
Ortaçağ bize miras olarak birkaç Latince çeviri bırakmıştır. 1210’dan öne Isranburda yapılmış olan birinci çeviri Metaphysika vetus adıyla adlandırılır. 0 r, 4, 1007 a 3I ’de biter. XHL yüzyılın ortasından kalma bir diğer ve yine kısm (a kitabı. A, B ve A’dan kısımlar) Metaphysica nova adıyla bilinen çeviri, bazar Cremona’lı Gerard’a, bazan Michel Seot’a izafe edilir. Metafizik'in Arapça çevi risinden yapılmış olan bu çeviri çok kusurludur. St. Thomas’nın talimatı üzeri ne Moerbekeli Guıllaume'ıın girişmiş olduğu (XIII. yüzyılın sonu) ve Versû afitiqua adı ile bilinen çeviri Yunanca metnin sadık bir kopyası olup bugün bili kendisinden yararlanılabilir niteliktedir. Kardinal Bessarion un çevirisi (1450) son derece değerlidir.
Metafiziklin YazmalarıMetafiziğin yazmaları oldukça çok sayıdadır. Onların tasviri Bonitz neşrinin önsözünde (L s. IV-XX), Christ n.
GİRİŞ(s. IV' vc 21) ve Ross neşrinin önsözünde (“rhe rext of metaphysics”, s, CIV-CLX\'l) bulunmakradır. İki ana yazma, XII. yüzyıldan kalma (Al’ kısaltması ile işaret edilen) Lmıretıtinfius 87, 12 ve X. yüzyılın başından kalma (E kısaltması ile işaret edilen) Partsimıs, 1853’rür. Onlar Bekker’den bu yana bütün Metafizik baskılarına remel ödevi görmüşlerdir. Ross, bunlardan başka X. yüzyıl başına ait olan ve kendisine enteresan değişik okumalar sağlamış olan yakınlarda keşfedilmiş bir diğer yazmadan, Vmdobotıensis (j) yazmasından yararlanmıştır.
Metafizik'\w AdıMetafizik (meta ra physika) kavramına Aristoteles’te rastlanmaz. O, varlığın bilimini belirtmek üzere, aralarında bir ayrım yapmaksızın “bilgelik” (sop-hia: A, 2, 1), “felsefe” (philosophia: K, 3, 1061 b 5; 1061 b 25), “ilk felsefe” (prore philosophia: E, 1, 1026 a 16,24, 30(), “teoloji” (rhelogia: E, 2, 1026 a 19 vd.; K, 7, 1064 b 3 vd.) deyimlerini kullanır. Yeri gelmişken hatırlatalım: Bu adlar çokluğu, Diogenes'in görünüşteki suskunluğunu (V, 22 ve devamı) açıklamak için yeterlidir.
Aristoteles, eserine muhtemel “ilk felsefe” (peri res prores philosophias, krş. örneğin eie rnotu atıita., 6, 700 b 9), adını vermekteydi. Teophrastos’un A/er/r/î-zjk'w\\v\ bir şerhine dayanılarak (12 a 4, 323, 18 Br., 38 Ross) ilk defa Şam lı Nikolas’ra (Augusrus dönemi) karşılaşılan “meta ra physika” deyimi, Arisrote-les’in bilinen ilk yayımcısı olan Andronikos’ran (M.O. 1. yüzyıl) daha geriye gitmemektedir. Bununla birlikte Jaeger (Studierı... . s. 178-180) bu adın daha eski bir yayımcı tarafından seçildiği görüşündedir. Ne olursa olsun bugün genellikle “meta ra physika” adının, Andronikos’un neşrinde Aristoteles’in eserlerinin düzenlenişinden çıktığı — bu düzenlemede kitabımızın konuları Fizjk'\ç ilgili kitaplardan sonra gelmekteydi - kabul edilmektedir. Daha önce Aleksandros un (170, 6) ve Asklepios'un da (1, 19) görüşü olan bu kanaate Simplikios {jn Phys., 1, 17 Diels) ve Pseudo-Ammonios (in Categ., 6, Busse) tarafından karşı çıkılmıştır. Onlara göre iç yapıyla ilgili bazı düşünceler dc Metafizik ^A\[\\v\ verilmesinde rol oynamıştır. Her halükârda Ravaisson’un açıklamasına göre ipssai., I, 140) bu ad basitliğinden dolayı, çok eski zamanlara kadar geri gidiyor görünmektedir.
Tek kelime halinde Metaftzik'e ilk defa VI. yüzyıla ait olduğunu gördüğümüz Hesykhios’un listesinde rastlanmaktadır. Fakat o ancak XII. yüzyıldan itibaren yaygın olarak kullanılmaya başlamıştır ve onu ilk kullanmaya başlayanın Ibni Rüşt olduğu anlaşılmaktadır. Bu dönemden itibaren metafizik, vahyin verilerine karşıt olarak tanrısal şeylerin ve düşünce ve eylemin ilkelerinin akla dayanan bilgisi anlamına
Daha önce belirttiğimiz gibi Metafizik'ın bütününün otantikliği kesıı^ Ancak onu meydana getiren kitapların herbiri ile ilgili olarak da aynı soruyu, ermemiz ve onun genel olarak kabul edilen düzeninin bizzat Aristoteles’in dişinin düzeni olup olmadığını sormamız gerekir. Burada kronoloji sorunt özel bir önem kazanmaktadır ve onların gerek kendileri, gerekse diğer sorunlj la olan ilişkileri, ancak her kitabın özellikleri ve içeriğinin, hiç olmazsa kısa i, inceleme ve analize tâbi tutulması ile açıklığa kavuşturulup çözülebilir. Estr genel planını ve kendi aralarında farklı kısımlarını birbirlerine bağlayan baı sergilemeden ve bu kısımların sadece yan yana mı bulunduğu, yoksa organikte bürün içinde birbirleriyle kaynaşma halinde mi oldukları konusunda karar vp meden önce, onu meydana getiren on dört kitabı teker teker veya küçük gru; lar halinde gözden geçirmemiz uygun olacaktır. Daha önce zikrettiğimiz W.]ı eger’in olağanüstü çalışmaları birçok noktayı açıklığa kavuşturmuş ve bize vü bilgiler sağlamıştır. Bu kadar önemli bir katkıyı ihmal etmekten kaçınacağı Bununla birlikte Jaeger’in sonuçlarının hangi kayırlar altında kabul edilme hak ettiklerini göreceğiz.
A Kitabı : A kitabı, genel olarak, Aristoteles’in faaliyetinin ilk dönemi bağlanır. O, oldukça geniş fragmentleri elimizde olan ve Jaeger’e göre bir "pre ram belirten eser” (die Programmsehrift) olan Felsefe Üzerine (de Philosophı ile aynı zamana aittir. O halde A, hemen Platon un ölümünü takip eden ve/ sos dönemi diye adlandırılan döneme aittir. Bu dönemde Aristoteles üç (348-345) Hermias’ın sarayında kalmıştır. Jaeger’e göre i^rist., s. 172 vd.) I dönemin özelliğini teşkil eden şey, Aristotelesçiliğin Platonculuğun temel tez rine henüz çok büyük ölçüde bağımlı oluşudur. Bu bağımlılık İdealar reoı tartışılırken Aristoteles’in sürekli olarak birinci çoğul şahsı kullanmasıyla dil de kendisini göstermektedir, (krş. 9, 990 b 9 ve ilgili not). Böylece Arisrote kendisini Akademia’nın bir üyesi olarak adlandırmaktadır. Bu, cazip bir gön tür ve çok muhtemel görünmektedir. Bununla birlikte şunu belirtelim ki hc ile öğrencisi arasındaki görüş ayrılığı daha sonra, özellikle Aristoteles’in ar kendisini Platoncu olarak adlandırmadığı M kitabının ilgili pasajının kaler alınışı esnasında daha güçlü bir biçimde kendini göstermekteyse de, Platot karşı polemiğinin daha şimdiden kendisini ortaya koyduğu ve 9. bölümüni rünuinü işgal ettiği A kitabıncJa da yeterli ölçüde Sürünüyor
evrimi, içerikten ziyade iflıdeyi ilgilendiren ikinci dereceden önemli noktalarla alâkalıdır. Assos dönemi ile onu rakip eden dönemler arasındaki fark, laeger’in iddia erriği kadar belirgin değildir. Çünkü ilkin Aristoteles hiçbir zaman Akade-mi'nin geleneğine sadık kalmaktan vazgeçmemiştir, öte yandan o, ta A kitabından ve bir gençlik eseri olan Felsefe Üzerinedçv\ (10 ve 11. fragmenrier) itibaren modelciliği eleştirisiyle Platoncıiluğun ana tezine Akademi içinde muhalefetini göstermiştir. Aıistotelesçi form, hâlâ Platoncu İdeadır (ve bu noktada Aristoteles her zaman Platon un öğrencisi olarak kalmıştır); ancak o, duyusaldan ayrılamaz olan, içinde gerçekleştiği şeylere içkin olan İdeadır (ve bu noktada da Aristoteles, ta felsefi kariyerinin başından itibaren Platon dan bağımsız görünmektedir). Ana hatları Felsefe Üzerine mn kaleme almışı sırasında kesin biçimini almış görünen teoloji alanında da Aristoteles, Platon un öğretisine bağlı kalmakla birlikte, erkenden orijinalliğini göstermiştir: Aristoteles’in Tanrı sı, Platon’unki gibi tektir ve yine Platon un Tanrı sı gibi bir salt formdur; Ancak onun aşkınlığı ve hareket ettiriciliği daha kuvvetli bir biçimde vurgulanmıştır ve Thnniosi^ o kadar önemli bir rol oynayan Alem Ruhu anlayışı kesin olarak terkedilmiştir. Bu açıklamalardan, Aristotelesçi düşüncenin, merhalelerine işaret edilmekten hoşlanılan evriminin, sisteminin kendisinin temellerini önemli ölçüde etkilemediği sonucuna geçmek hakkına sahiptir.
A kitabı, açıkça kendisine tarihsel bir giriş ödevi gördüğü Meti[ftziF\\\ bütününe aittir. O zamanlar yepyeni olan ve uygulaması ile diğer büyük kitaplarında da karşılaşacağımız doksografık yönteme başvuran Aristoteles, kendisinden önce gelenlerin görüşlerini belirtmekle işe başlar ve kasıtlı olarak kendi kelime haznesini kullanmak suretiyle onların kendi felsefesinin bir taslağı, bir önsezisi olduklarını göstermeye çalışır. Bu inceleme onun zihninde, vazedilen sorunun öğeleri ile ortaya çıkardığı güçlükleri tesbit etmek amacına yöneliktir. O halde tam olarak tarafgir bir özellikte olmamakla birlikte buradaki sergilemesi, saf bir düşünce tarihçisinin sergilemesi değildir. Kendisini bir geleneğe bağlama kaygısı içinde olan ve hedeflediği amacı - ki bu amaç, bir prensipler biliminin ortaya konmasıdır — hiçbir zaman gözden kaybetmeyen Aristoteles, kendisinden önce gelenlerin görüşlerini, sadece kendi kişisel kaygılarına cevap vermeleri ölçüsünde inceler. Amacı bir bilgince çalışma, eleştirisel bir eser ortaya koymak değildir; pozitif sonuçlara erişmektir. Bilimsel teoriler kendisini ancak, sistemini, bu sisteme karşı yöneltilebilecek eleştiri ve güçlüklerden kurtarmak için ilgilendirmektedir (Tarihçi Aristoteles’le ilgili olarak krş. M. Cherniss, cnnFmn of presocratıc phibsopiry, Baltimore, 193*>). Aristoteles’te sergileme ve eleştirinin sürekli birbirine karışmasının nedeni budur. Değerlendirmelerinde ba/an soğukkanlı olmamasının ve kendisinden önce gelen felsefeleri ne akla, ne de deneye uygun şeyler olarak givz önüne almama yönündeki eğiliminin de ne-
replika telefon sundunlar...
replika :: replika replika telefon :: replika telefon replika telefonlar :: replika telefonlar kore malı telefonlar :: kore malı telefonlar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder