replika telefonlar ve insan ile mahser67 bugün sizlere en güzel yazılrı yazan replika telefonlar çok çalıstı ve replika telefonlar dediki oormeye gelebilirsin, istediğin zaman. Bana Abagail Ana derler. Ca-navardaki en yaşlı kadınım ve hâlâ kendi ekmeğimi kendim pişiri-'01 İslediğin zaman beni görmeye gel çocuk. Arkadaşlarını da getir, i^ına Inmdarı nasıl çıkacağım?
fanrı seni kutsasın çocuğum, kimse çıkamaz. Sadece en iyisini dile düştükçe Abagail Ana’ya gel. Tam burada olacağım, fazla dolaş-psöylenemez. Beni görmeye gel. Tam...
...burada olacağım...Nebraska mısırının tatlı kokusu ve Abagail Ana’nın çizgilerle kaplı ; ,jjîii uzaklaşırken yavaş yavaş uykudan gerçeğe döndü. Gerçek dünya,
dünyasının yerini almak yerine üzerini örttü ve bir süre sonra tama-' p kapladı.
I Shoyo, Arkansas’taydı, ismi Nick Andros’tu, ömründe hiç konuşma-gitar sesi duymamıştı... ama hâlâ hayattaydı.
I Oturup ayaklarını yatağın kenarından aşağı sarkıttı ve bacağına lallı. Şişlik biraz azalmıştı. Şiddetli acının yerini zonklama almıştı. 1yi-I lîjiıorum, diye düşündü rahatlayarak. İyi olacağım.
Ayağa kalkıp topallayarak, üzerinde sadece şortuyla pencereye gitti, kağında bir tutukluk vardı, ama endişe verici bir durum değildi, biraz PfZersizle düzelecek türdendi. Sessiz kasabaya baktı. Buraya artık Shoyo Sffliek mümkün değildi, Shoyo’nun cesedi demek daha doğruydu. Nick mdanogün ayrılması gerektiğini biliyordu. Belki fazla mesafe kaydede-îKyecekti, ama hiç olmazsa yola çıkmış olacaktı.
Nereye gidecekti? Galiba biliyordu. Rüyalar sadece rüyaydı, ama tfillangıç olarak kuzeybatıya doğru gitmesinde bir sakınca yoktu. Nebras-^'önüne.
Nick, 3 Temmuz günü saat biri çeyrek geçe bisikletle kasabadan ay-nldı. Sabah bir sırt çantasının içine gereksinim duyabileceği eşyalar, pe. nisilin ve birkaç tane konserve koymuştu. En sevdikleri olan Campbell domates çorbası ve Chef Boyardee ; av/o//'sinden daha fazla koymuştu. Tabanca için birkaç kutu mermi ve bir de matara almayı ihmal etmedi.
Caddeye çıktı ve aradığım bulana dek garajlara baktı; boyuna uygun, on vitesli bir bisiklet. Önce caddede yavaşça ilerledi, dikkatle pedal çevirerek acıyan bacağını harekete alıştırdı. Batıya doğru ilerliyor ve gölgesi kendi siyah bisikletine binerek onu takip ediyordu. Kasabanın dışındaki perdeleri kapalı, güzel evlerin önünden geçti.
O gece Shoyo’nun on altı kilometre batısında bir çiftlikte kamp kurdu. 4 Temmuz gecesi neredeyse Oklahoma’ya varmıştı. O gece uyumadan önce bir başka çiftlikte durup başını göğe çevirerek bir meteor yağmurunun soğuk beyaz ışıklarıyla geceyi aydınlatmasını seyretti. Hayatında hiç bu denli güzel bir şey görmemişti. Günlerin ne getireceğini bilmiyordu ama yaşadığı için mutluydu.
Larry saat sekiz buçukta kuş sesleri ve güneşin parlaklığıyla uyandı.
İkisi de onu ürkütüp huzursuz ediyordu. New York'tan ayrıldıklarından beri her sabah gün ışığı ve kuş sesleriyle uyanıyordu. Bunlara ek olarak -fazladan ikramiye de denebilirdi- bir de havanın tertemiz oluşu vardı. Rita bile fark etmişti. Eh, olabileceğin en iyisi bu, diye düşünüp duruyordu Larry. Ama giderek daha da iyi oluyordu. İnsanı, gezegene ne yaptıklarını düşünmeye sevk edecek katlar iyi oluyordu. Ve merak ediyorlardı; acaba Minne.sota’nın kırsal kesiminde, Oregon’da veya Rocky Dağ ian’nın batı yamacında hava hep böyle tertemiz ve tatlı mıydı?
Cifi fifiif uyku tulumunun kendi tarafında, 2 Temmuz sabahı Pas ‘ ' n ıııa ekledikleri iki kişilik çadırın alçak tavaı ' .*a Tattered Remnants üyelerinden biri olan /
geldi. Al, Larry’yi kendisi ve birkaç arkadaşıyla birlikte kamp iicna etmeye çalışmıştı. Doğuya... bir geceliğine Vegas’ta konak-sonra Colorado’da Loveland adında bir yere gideceklerdi. Love-Z*'*^^^ğlarında beş gün kadar kamp yapacaklardı.
‘Rocky Dağı Eğlencesi’ saçmalığını John Denver’a bırak,” de-Larry burun kıvırarak. “Muhtemelen her tarafınız sivrisinek ısırığı ye otlar arasına sıçarken zehirli sarmaşıklara kurban gitmiş halde '^felçsiniz. Fikrinizi değiştirip, beş günü Vegas’ta geçirmeye karar ve-olursanız beni ara.”
^ /iitıa belki böyle olacaktı. Kendi kendisiyle, kimse başının etini ye-(Rita hariç, ama o kadarına tahammül edebilirdi herhalde), terte-jjiîhavayı içine çekip geceleri bir sağa bir sola dönmeden kütük gibi, bi-..jkiçle kafasına vurmuş gibi derin derin uyuyacaktı. Ertesi gün hangi sideceğinden ve ne kadar yol alacağından başka bir soru olmadan ,ümak gerçekten muhteşemdi.
Bu sabah Bennington, Vermont’taydılar. 9. Otoyol üzerinden doğuya ^yortardı ve bu, özel bir gündü. 4 Temmuz, Bağımsızlık Günü’ydü.
Uyku tulumu içinde doğrulup oturdu ve Rita’ya baktı, ama Rita hâlâ jnnbir uykudaydı. Uyku tulumuna iyice gömülmüştü. Bedeninin hatları gsaçlanndan başka hiçbir yeri görünmüyordu. Bu sabah onu kendi tar-jııda uyandırmaya karar verdi.
Uyku tulumunun fermuarını açarak çırılçıplak dışarı çıktı. Teni bir Biçinürperdi, replika telefonlar ama sonra havanın doğal ılıklığını hissetti, muhtemelen jsndiden yirmi dereceyi bulmuştu. Yine çok güzel bir gün olacaktı. Çamdan çıkarak ayağa kalktı.
Çadırın hemen yanında, park halinde bir I200-cc Harley Davidson KKosiklet vardı. Siyah ve gümüş rengindeydi. Uyku tulumu ve çadır gibi mdaPassaic’ten edinmişlerdi. O zamana kadar üç araba değiştirmişler-âikisiyolda kalmış araçların sıkışık trafiğinde daha fazla ilerleyemeden iataıj,üçüncü arabaysa Nutley dışında kalmış araçların etrafından dolaş-®)açalıştıkları sırada çamura saplanmıştı. Motosiklet en iyi çözümdü. İMuübyan araçlar arasından rahatlıkla geçebiliyorlardı. İcap ederse kalımdan da ilerleyebiliyorlardı. Rita’nın pek hoşuna gitmemişti —yolday-l®Larry’nin beline korkuyla sarılıyordu— ama bunun tek çözüm olduğu-
nıı o da biliyordu. İnsanoğlunun son trafik sıkışıklığı tüm zamanlan^ kötüsü olmuştu. Passaic’ten çıkıp taşraya girdiklerinden beri epey yo] mışlardı. 2 Temmuz akşamı New York Eyaleti’ni tekrar geçmişler ve lu Catskilis'in replika telefonlar doğusunda çadırlarını Quarryville eleklerine kurmuşlar^, Ayın üçünde doğuya dönüp alacakaranlık çökerken Vermont’a geçmişiçj. di. Şimdi de Bennington’daydılar.
Kasabanın dışında bir tepede kamp kurmuşlardı. Larry çadırın bira^ uzağında işerken New England kasabasının kartpostallara yaraşan güze], liğini doyasıya içine çekebiliyordu. Bembeyaz iki kilise vardı, çatılan masmavi gökyüzüne uzanıyordu. Gri duvarları sarmaşıklarla kaplı öze] bir okul, gelmeyecek öğrencileri bekliyordu. Larry’nin görüş alanında bir fabrika, kırmızı tuğlalarla inşa edilmiş okul binaları ve pek çok ağaç da vardı. Manzarayı bozan unsurlar, fabrikanın bacalarından duman tütmemesi ve yollarda tuhaf açılarla kalmış, oyuncağa benzeyen araçlardı. Larry tanıyor olsaydı bu güneşli sessizlikte (kuşların cıvıltısı hariç) merhum Irma Fayette’in sözlerini tekrar edebilirdi: büyük bir kayıp değil.
Günlerden 4 Temmuz’du ve Larry hâlâ bir Amerikalı’ydı.
Boğazını temizledi, tükürdü, uygun notayı bulmak için hafifçe mırıldandı. Sabah esintisini çıplak göğsünde ve kaba etlerinde net bir şekilde hissederek derin bir nefes aldı ve söylemeye başladı.
“Ah, görebiliyor musunuz, söyleyin.
Şafağın ilk ışıklarında
Alacakaranlığın son ışıltısını
Nasıl da gururla selamladığımızı?...”
Yüzünü Bennington’a dönerek marşı sonuna kadar söyledi. Rita’nın uyanmış, çadırın ağzından ona gülüm.seyerek bakıyor olacağını bildiği için en sonunda komik bir taklit yaptı.
Bennington mahkeme binası olduğunu düşündüğü binaya doğru abartılı bir selam verdi ve Birleşik Devleller'de bir başka bağımsızlık yılına en iyi ba.şlangıcın iki Amerikalı'nın düzüşmesi olacağını düşünerek arkasına döndü.
“Vfîîunsf'vcr Larry Undervvood, size günaydın...”replika telefonlar sundu yarın devam edecegiz.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder