replika telefonlar ve modern islam66
en güzel yazıları yazan replika telefonlar diyorki Sultan Abdülhamid indirildikten sonra tahta çıkan Sultan Reşad isen Kasım 1914’te Müslümanları Almanya lehine İngiltere’ye karşı başkaldırmaya tahrik için cihad çağrısı yaptı; ancak artık çok geçti (Karpat 2001; 256). İngilizlerin ayarttığı Mekke Emiri Şerif Hüseyin, “Arapların kralı ve tüm Müslümanların halifesi olduğu’’ iddiasıyla Birinci Dünya Savaşı’nm tam ortasında 10 Haziran 1916’da Mekke’deki Osmanlı garnizonuna saldırarakreplika telefonlar kadim başkent Bağdat'ınİmparatorluğa başkaldırdı. T. E. Lavvrence’in eşliğinde Şerif Hüseyin’in oğlu Emir Faysal’ın kumanda ettiği, temelde düzensiz kabile güçlerinden oluşan sözde Arap İsyan ordusu, 1918’de Şam’ı ele geçirdi ve arkasından ancak iki yıl sürecek Suriye Krallığı kuruldu. 1921’de sömürge sekreteri olan Winston Churchill’in Faysal’ı İrak tahtına çıkarmak için Lavvrence’a söylediği, romantik söyleme gizlenmiş İngiliz emperyalizminin en net ifadesini oluşturuyordu: "...
İSLAM'DA MODERNLEŞME K- 293
da Arap ırkının eski kültürel ihtişamını tekrar cihana gösterebilecek bir Arap Devleti çıkacak" [l\VX'Axax\, Sandail 2001). Tarihin cilvesi, medeniyet sembolü kıldığı Yunanı 1822’de kopardıktan tam yüz yıl sonra İngiltere aynı tarzda Arap’ı da Osmanlı’dan ayırmıştı.
B.İslam’ın Türevselleştirilmesi
Türklükle özdeş İslam dininin Araplıkla özdeş İslam medeniyetine sembolik dönüştürüldüğü XIX. asırdaki Avrupalı kültür savaşının beşinci ve son veçhesi, İslam’ın Sâmileştirilmesi ve türev.selleştirilmesiydi.
XIX. asırda Guizot’nun eseri, tarihî perspektiften “Avrupalı din"in yerini alacak “Avrupalı medeniyet” kavramının temelini attı; bu süreç ise tarihî perspektiften kökeninin revizyonu sayesinde Hıristiyanlığın Ari bir din olarak yeniden kavramsallaştırılmasıyla tamamlanacaktı. Hıristiyanlığın kökeninin tarihî revizyonu, temelde Incil’in filolojik incelemesi yoluyla yapıldı. Bu süreçte hermenötiğin geleneksel amacı tamamen değişti. Luther, bir din olarak Hıristiyanlığa yeniden itibar kazandırmak için Incil’e otorite kazandırmayı hedeftemişti; oysa şimdi tam aksine hermenötik, kökenlerinin revizyonu yoluyla Hıristiyanlığın dönüştürülmesine yarayacaktı.
Friedrich Schleiermacher (1768-1834), Ludvvig Feuerbach (1804-1872) ve David Friedrich Strauss (1808-1874) gibi Alman teologların yanında Fransız filolog Ernest Renan (1823-1892), “yüksek eleştiri” [higher eriticisini) denen filolojik eleştiriyle Incil’in rivayetlerinin tahkiki için Eski ve Yeni Ahit zamanlarına denk gelen Ortadoğu tarihini gözden geçirdiler. İlginçtir ki aynı tarihlerde, daha sonra Müslüman olan Ahmed Fâris Şidyâk de halen elyazması halinde olan Arapça eserinde aynı metotla Incil’i eleştirmişti (Azrneh 1996: 417).
Bu araştırmalar, Paul ve Katolik Kilise tarafından geliştirilen tarihî Hıristiyanlığa karşı “hakiki İsa” ve öğretilerine dayalı evrensel bir Hıristiyanlık imajı ortaya çıkardı. Daha somut olarak Strauss, “Tarihin İsa’sı” ile “İmanın Hırisf’i (the /esiıs of History and the Christ of Faith) arasında bir ayırım yaptı. Diğer taraftan bu ayırım, Hıristiyanlığın yeniden-kavramsallaştırılmasını sağlayacak ırksal bir ayırıma vesile oldu. replika telefonlarİkincil, üst kimliği sağlayan 5eZıeZı asabiyetinin ana kaynağı olarak dinin tedricen çözülmesiyle Batı, zorunlu olarak Aydınlanmadan itibaren birincil, alt-kimliği sağlayan asabiyetinin kaynağı olarak
tü, XIX. yüzyılın önele gelen ırk teorisyeni Joseph-Arthur de Cobineau (1816-1882), ırkı, insanları ve kültürleri biçimlendiren yegâne faktör ola-rak aldı. Ancak yarım asır süreyle Oxford Üniversitesi'nde ders veren çağdaşı Alman filolog Friedrich Max Müller (1823-1900), XIX. asrın orta, sında çıkardığı, Sârnî, Ârî ve Turanlı üç dili ele alan eseriyle bu biyolojiğe karşı lengüistik bir ırk meflıumu geliştirdi.
XIX. asrın ortasında Max Müller ve Ernest Renan gibi mukayeseli filologlar, bizzat dilsel yapıların dinî düşüncenin gelişimini nasıl etkilediğini sorgulamaya başladılar. Aynı yıl doğan bu iki bilginin birincisi Hint-Avrupa, İkincisi Sâmî filolojisinde otorite idi (Masuzavva 2005; 172). Sonunda Arî ve Sâmî dil ve ırkları, iki dinî zihniyetin ifadesi olarak kutuplaştırıldı. Serm'tik \e antlsemitizm dey\rr\\er\ XVIII. yüzyılın sonlarından itibaren Protestan Almanya’da doğarak revaç bulmuştu. Göttingen tarihçisi August Ludwdg von Schlözer, 1771 kadar erken bir tarihte Sâmîvt 5’5/77/7e/'kavramlarını, hem etnik, hem de lengüistik anlamda kullanmıştı. Diğer taraftan Max Müller’in XIX. asrın ortasında terviç ettiği Ârî kavramı, Sâmî’yi ötekileştirmeye imkân verdi.
Böylece Batı medeniyetini tanımlayan geleneksel Yunan/Romen, Yahudi/Hıristiyan ayırımları, Sâmî/Ârî’ye dönüşmüştü. 1870'lerin sonlarında Almanya’da tedavüle giren antisemitizm tabiri, bugün anlaşıldığı gibi geleneksel Yahudi düşmanlığından çok, Yahudi ırkının biyolojik ötekiliğini totalleştirici bir dünyagörüşünün temeli olarak alan politik bir ideolojiyi anlatıyordu (Arvidsson 2006). Yahudi Strauss’tan farklı olarak Cizvit Renan’ın İsa'nın Hayatı eserindeki filolojik İncil eleştirisinin ortaya koyduğu, Yahudi-Sâmî etkilerden arınmış, Ârî ırk ile özdeşleşmiş bir İsa ve Hıristiyanlıktı. Buna göre Hıristiyanlık Ârî ırk, Yahudilik ve İslam ise “öteki din” olarak Sâmî ırk ile özdeşleştiriliyordu. Dahası, Hıristiyanlığın Ârî din geleneğinin zirvesini temsil ettiğini göstermek için Budizm gibi geleneksel olarak dünyanın pagan dinlerinden biri sayılan inançlar, “dünya dini” konumuna yükseltildi (Masuzavva 2005).
Edv/ard Said (i978)’in oryantalizme ilişkin eserinde geniş yer verdiği Joseph Emest Renan (1823—1892), XIX. asırda gerek Afgânî ile ilişkisinin ürünü İslam'a yönelik ilerleme-karşıtlığı ithamının İslam dünyasında yol açtığı şok ve reddiye dalgası, gerekse de onun zihniyetini sürdüren Honatoux’un Abduh ile giriştiği polemikten dolayı üzerinde önemle durulması gereken bir figürdür. Zamanında İbranî
Otoritesi Renan’ın Sârnî ve Ari ırklarla ilgili karakterleştirrneleri, ırkçı Gobineau ile çağdaşlığı yüzünden kötü nam kazandı. Hâlbuki fiziksel yerine kültürel bir ırk anlayışım benimseyen Renan'a göre dil, Sâmî ve Ârî gibi ırkların temel belirleyicisiydi. İbni Haldun ve Herder'de olduğu gibi dilin, bir milletin ruhu, ulusal kültürün kabı olduğu görüşleri eskiden beri dile getirilse de, Gobineau’nun biyolojik ırkçılığının ucunu oluşturan Renan'm savunduğu türden bir lengüistik ırkçılık yeniydi.replika telefonlar sundu..

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder