13 Ağustos 2015 Perşembe

replika telefonlar ve modern islam

replika telefonlar ve modern islam

 replika telefonlar bugün yine aksam oldu ve ben halen sizlere modern islam hakkında yazıyorum replika telefonlar dediki Bu zihniyete göre Türklerin eseri fıkıh ile özdeşleştirilen îsîarn dini, ilerlemeye engel (mâni’-i terakki), buna karşılık Arapların eseri bilim, felsefe ve sanattan oluşan İslam medeniyeti, ilerlemeye elverişli (kâbil-i terakki)dir. İslam medeniyeti, aslında Araplığın eseridir. İngiliz aydınlarına göre siyasî hâkimiyeti ele geçiren Türkler, Arap medeniyetinin merkezlerini mahvederek hâkimiyetleri altındaki Arapların kalkınmasını önlemişlerdir. Barbarlıkta ısrar eden Türklerin Avrupa'da kalmalarına göz yummak, Hıristiyan Avrupa medeniyetine yakışmaz; Türkler Avrupa’dan muhakkak kovulmalıdır (Parker 1981: 835).

Bilimsel görünüşlü Fransızca eserler de bu ithamı destekleyecek şekilde kurgulanmıştı. Zira Ernest Renan (1896: 94)’m ünlü İslam ve Bilim başhldı konuşmasında itham ettiği gibi, tarihî yükselişi, bu eserlerce tasvir edilen Abbasî ve Endülüs medeniyetinin “altın çağ”ının sonrasına denk geldiği için Osmanlı ve İslam dini, zımnen Arap medeniyetinin zevalinin faili olarak sunuluyordu. Oysa İslam’ın tarihî birikimini temsil eden Osmanlı Abbasî Hilafetinin akıbetinden ders alarak din ile medeniyet, kozmopolitanizm ile komünalizm arasında hassas bir denge kurmuştu.
Buna karşılık İngiltere ve özellikle Almanya için Arap medeniyeti imajının romantik bir anlamı vardı. Montaigne (1533-1592), Locke (1632-1704) ve Rousseau (1712-1778) gibi Fransız ve İngiliz, Cizvit-Protestan aydınlar, aslında “yozlaşma” anlamına gelen medenileşme sürecinden geçen Avrupa insanıyla kıyaslamak için kurgusal bir ötekileştirme yaptılar: “me-denî/ilkel insan.” “İlkel insan” veya "asil vahşi”, eşitsizlik ve tabakalaşma ve buna bağlı iktidar, hükümet, savaş, ceza ve mevzuat gibi beşerî arıza-lardan uzak tam eşitlik halinde doğal yasalara göre yaşayan, bozulmamış
bir insan figürünü temsil ediyordu. İbni Haldun'dan çöl ve şehir insanlarının karakteristiklerinin karşılaştırmalı sosyal-psikolojik analizini okuyan biri için bu tasvir doğaldı. .Sömürgeci Batı’nm XV. yüzyılda keşfettiği Amerikan yerlileri veya XIX. yüzyılda karşılaştığı Afrikalı, Hint ve Arap yerliler, "asil vahşi” olarak görülmüştü. Bunlarla karşılaşma, "medenileştirici Batrda derin bir ambivalansa yol açmıştı: replika telefonlar Onları rnı kendisi gibi medenileştirmeli, yoksa aslında kendisi mi onlar gibi saflık anlamına gelen ilkelliğe dönmeliydi?
Batı’da orta çağlarda Haçlı Savaşları sırasında da Araplar, "asil Saraken” olarak görülmüştü. Reformasyon döneminde de Türkler, bir tür "asil Saraken veya vahşi" olarak görülüyordu {Rouillard 1938). Avrupa’yı tehdidine paralel olarak Türkler hakkındaki imaj yavaş yavaş olumsuz yönde değişirken, Araplar orijinal imajlarını korudu. XVIII. sonlarında erken oryantalistlerin Arapçadan Batı dillerine tercüme ettiği looı Gece Masalları gibi eserler, Avrupa, özellikle Alman edebiyat ve felsefesindeki romantik eğilimi besledi (Gibb 1978: 46).
Avrupa’da çürümüş Roma’ya karşı barbar Almanlar, "asil vahşi" olarak görülmüştü. Özellikle Goethe Arap edebiyatından derinden etkilenirken Hegel, bilim ve felsefenin Avrupa’ya Araplardan geldiğini, dahası Almanlar arasında asü şiir ve hür tasavvur ateşinin Doğu tarafından yakıldığım belirtmiştir (Hentsch 1992: 144). Fransız Devrimi’nden sonra Batı’nın Müslüman kabile toplumunu keşfinin anlamını sorgulayan Er-nest Geliner (1982)’a göre eşitlikçi cemaat nostaljisi içindeki Batı insanının aradığı aslında “asil vahşi” değil, fakat “vahşi asil” idi. E. W. Lane'den T. E. Lawrence’a yozlaşmış modern Batı medeniyetinden bunalan birçok AvrupalI romantik aydın, Arabistan'da alternatif bir hayat, bir kaçış yolu, sığmak, bulmuştu.
İngiltere’nin Osmanlı ile özdeş İslam’ı ötekileştirmesi, siyaseten OsmanlI’yı tasfiye planının ilk adımını oluşturuyordu. İngiltere için soğuk savaş, kültür savaşı, aslında siyasî savaşa hazırlık idi. Claude Farrere, zamanında Hıristiyanlaıia Müslümanlar arasındaki savaşı, “barbarlığın medeniyete karşı mücadelesi" olarak nitelendiriyordu. Ancak Ahmed Rıza {1988: 3, 68)'nın da vurguladığı gibi, şimdiki kültür savaşçıları, muhataplarını kendi fanatik, tutkulu ve zalimane görüşlerinin yıkıcı sonuçlarına doğrudan maruz bıraktığı için öncekilerden çok daha tehlikeli idiler. Nitekim “Yunan medeniyeti"
Osmanlı İmparatorluğu’ndan koparılan Yunanistan geldiği gibi, îslarm, daha doğrusu medeniyeti propagandasının arkasından da Hilafeti gelecekti.
İngiltere, 1878 Berlin Antlaşması’ndan sonra “hasta adam" Osınani, tmparatorluğu’nun toprak bütünlüğünü koruma politikasından vazgeçç. rek İmparatorluğun ölüm fermanını imzalamıştı. replika telefonlar Osmanlı İmparatorlu, ğu’nu Rusya’ya karşı desteklemek bir yana, hemen aynı yıl, 1878’de 0$. manii egemenliği altındaki Kıbrıs’ı ve 1882 yılında da Mısır’ı bizzat işga| etti. Osmanlı împaratorluğu’nu parçalama planının en önemli kısmım Arap Hilafeti fikriyle Arapları Osmanh’dan aynimaya teşvik oluşturuyor, du.
Bu süreçte kendilerini Araplarla özdeşleştiren, Arap-sever Richard Brands Burton (1821-1890), Charles Montagu Doughty (1843-1926), Wilfrid Scawen Blunt (1840-1922) ve Thomas Edvvard Lav/rence (1888-1935) gibi oryantalist ve gezginler de doğrudan veya dolaylı olarak İngiliz siyasi amaçlarına hizmet etti. Ancak Arap hilafeti projesinin entelektüel altyapısını hazırlayan, İslam ve Türk-karşıtı kampanyanın başını çeken oryantalist William Muir oldu. ı86ı’de çıkardığı The Life of Ma/ıomer isimli kitabından sonra 1891’de İngiliz emperyal siyaseti doğrultusunda hilafetin çöküşü temasını ele alan kitabını çıkaran Muir (ı89i)’in esas amacı Osmanlı hilafetinin meşruiyetini sarsmaktı. Sultan Abdülhamid, 1897’de Yunanistan ile yapılan savaş esnasındaki dışında asla İslam dünyasına cihat çağrısı yapmadı.replika telefonlar yazdı..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder