13 Ağustos 2015 Perşembe

replika telefon ve modern islam

replika telefon ve modern islam

 replika telefon
 evet szilere bugün en güzel yazılarımı  yazan replika telefon dediki Bu yüzyıl, din-temelli meşrulaştırma imkânının kaybolduğu Batı'da Protestantizm ve liberalizm gibi teoloji/ideolojilerin, Mannheim’ın ayı-nmıyla tarafların muktedir/muhalif pozisyonlarına göre hem ideoloji, hem ütopya olarak kullanılabilecek entelektüel silahlar olduğunu bir kez daha gösterdi. Değişen konjonktürde liberalizm, iktidardaki aydınlar için meşrulaştırıcı, ideolojik işlevini kaybederken, muhalifler için
eleştirel, ütopik işlev kazandı. Fransa, Almanya ve İngiltere gibi ülkelerde liberaller, Katolik Kiliseye karşı liberal ilkelerle özünde çelişen baskıcı bir tutum sergiler, Katolik ve Müslüman kesimlere karşı "büyü-avcılığı” yürütürken mağdur konuma düşen bu kesimler ise sözde-liberal hükümet ve aydınlara karşı bizzat liberal ilkelere sarılarak direnmeye yöneldiler (Chadvvick 2000: 46).

Liberalizmin çöküşü, Victoria İngiltere (ı837-i90i)’sinin derin meşruiyet ve kimlik krizini gösteriyordu. Yerleşik değerlere meydan okuyan sanayileşmeyle mütemayiz maddî bir medeniyetin çıplak yüzünün ortaya çıkışı, İngiltere’de derin bir meşruiyet bunalımı yarattı. Bu, sömürgeciliğin yol açtığı kimlik kriziyle katlandı. Manevî çürümeye karşılık maddî gücünün zirvesine çıkan İngiltere’nin sömürgeciliği, geleneksel “ben ve öteki” algılamalarında erozyona yol açtı. replika telefon Bu bakımdan eskiden geleneğin kalesi sayılan İngiltere’nin XIX. yüzyılda deizm, sekülerizm ve ateizm dâhil neredeyse bütün 'izm’lerin, heretik akımların vatanı olması doğaldı. “Positivism, agnosticism, atheism, secularism, nihilism, evolutionism, progressivism, scientism, obscurantism, utilitarianism, communism, anarchism” gibi neredeyse bütün -izmler, amansız bir fikir savaşının yaşandığı XIX. asırda doğmuştu.
O zaman başbakan olan Gladstone’a ruhban bir arkadaşının yaz^j 1871 tarihli bir mektup bu kolektif kriz hissini apaçık gösterir (ChadvvieL 2000: 125). Mektup sahibine göre imanın kalmadığı toplumdan ahla]^^ gitmek üzeredir, böylece meşruiyetini kaybeden politikanın da felç oltn^j sı yakındır. Bu gidişatın sonu ya anarşi, ya da despotizmdir. Ona görç Hıristiyanlıksız toplum bir komünden ibarettir. Ruhban arkadaşı, bu karamsar tasvirin ardından Gladstone’a sorar: “Bana ne ümit verebiJif. sin?" Liberal Gladstone’un Protestan ruhban arkadaşına vereceği hakiki olmaktan çok feindbild (düşman imajı)a dayalı sahte bir ümitti (Tafsilat, Parry 1989).
1875 Bosna ve özellikle çıkan karışıklıkta Fransız ve Alman konsolosla-rmın Selanik’te yanlışlıkla Müslüraanlar tarafından öldürülmesiyle sonuçlanan Haziran 1876 Bulgar İsyanı olayları, Avrupa insanının bilinçaltında yatan “barbar Türk" imajının tekrar su yüzüne çıkmasına yol açtı, Lord Palmerston (1855-59)’nun izinde Osmanh toprak bütünlüğünün korunmasına yönelik politikayı sürdüren muhafazakâr İngiliz Başbakanı (1868 ve 1874-80) Benjamin Disraeli (1804-81), sözde Bulgar Vahşeti {the Bulgarian Atrocity) hakkında gazetesinde yer alan haberlerin
doğruluğunu sorguladı.
Ancak selef ve halef başbakan William E. Gladstone (1809-98) ve lideri olduğu Liberal Parti taraftarları, bu olayı politikten dinî, ideolojik bir zemine taşıyarak Türk ve İslam aleyhine acımasız bir kampanya açtılar. Gladstone, Eylül 1876’da çıkardığı The Bulgarian Horrors and the Çuestion of the East adlı risalede Türklere hakaretler ederek başbakan Disraeli ve hükümetin Osmanh lehindeki politikasını şiddetle eleştirdi (Rossi 1978). Oxford Üniversitesi’nden ünlü tarihçi Edvvard Augustus Freeman (1823—ı892)’in hemen izleyen yıl 1877’de çıkardığı eser ise bu kampanyanın bilimsel manifestosu olarak görülebilirdi.XIX. yüzyılda basının doğuşu, bu tür kampanyaların şiddetini arttırdı. 1876-1885 döneminde çıkan belli başlı on İngiliz süreli yayınını ele alan bir çalışma, XIX. yüzyıl İngiliz basınında Osmanh ve Şark Meselesi’nin kazandığı ağırlığı göstermektedir (Auchterlonie 2001). İngiliz basını, bu süreçte bir taraftan haberler, diğer taraftan yorumlara dayalı propaganda ile TürkJer aleyhine kamuoyu oluşturmada önemli bir kanal işlevi gördü. Şark Meselesi’nin tarafı, Osmanh İmparatorluğu isminde bir ülke idi. Ancak J. H. Nevvman’ın eserinin adındaki “Türkler” kelimesinden anlaşı-
İSLAM'DA MODERNLEŞME 285
lacağı gibi, bu yüzyıldaki benzer metinlerin çoğunda bir ülkeden çok bir ulus veya halk olarak Türklere karşı yüzyılın karakteristiği ırkçı bir üslup kullanılıyordu. Bu Türk-karşıtı söylem giderek dozunu arttırarak ölçüyü kaybetti. Türkler, Batı’nın yaşadığı bütün dertlerin yükleneceği bir gü-nah-keçisi haline getirildi.
Bu süreçte Türideri itham/karakterize etmek için yaygın olarak kullanılan "barbarlık”, artık eskiden olduğu farklılık ve egzotikliğin ötesinde düşmanlığı dile getiriyordu. “Barbar” kelimesinin kullanıldığı anlam katları, düşmanlık psikolojisinin de çapını gösteriyordu. Sıkça dile getirildiği gibi göçebe kökenli Türkler barbarlıkta direnerek bir türlü medeniyete uyum sağlayamamıştı.** Hatta Stratford Canning gibi Osmanh dostu olarak tanınan bir büyükelçi bile değişen konjonktürde bu akıntıya kapılmıştı. Ona göre Türklerin edebiyatı, neredeyse hakikatten uzak, bağnazlığa gömülmüş şerh ve haşiyelere münhasırdı. Bazıları Türklerin hiçbir edebiyatı olmadığını iddiaya kadar vardı (Auchterlonie 2001:11).
Bu "barbar, medeniyetten uzak” stereotipinin bir adım ilerisinde Bulgar İsyanında olduğu gözünü kan bürümüş "hunhar Türk” imajı yatıyordu. Bunun da bir adım ilerisinde “medeniyet düşmanı Türk” imajı vardı. Medeniyete yabancı olan doğal olarak onun düşmam olacaktı, bu mantığa göre. Medeniyet ilerleme ve değişme ile özdeşleştirildiğinde bu itham, ilerleme ve değişime düşmanlığa dönüşecekti. Bu karalamanın dördüncü adımı ise insanlık düşmanlığı idi.
Nevvman, eserinde Türklerden “Tanrı ve insanlık düşmanı olarak adı çıkmış güç” şeklinde nefret dolu bir üslupla bahsediyordu. W. E. Gladstone (1878: 9) ise Türkleri “insanlığın büyük bir insan-karşıtı türü” olarak tanımlıyordu. Türklere yönelik bu insafsız kampanyanın beşinci ve son adımını ise “hayvanlık” ithamı oluşturuyordu (Auchterlonie 2001: 11). Irkçılığın bu aşırı türünde kendi ırkını insan türüyle özdeşleştiren Batı, zenciler gibi diğer ırkları hayvan olarak görmüştür. Dahası Gladstone (1876: gj'e göre Türkler barbar olduğu kadar despottu; onlar her yerde hukuka dayalı yönetim yerine zora dayalı yönetimi temsil etti.replika telefon sundu..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder